ในลานบ้านตระกูลหลิน ควันจากเตาลอยกรุ่น กระทะกับทัพพีพลิกไปมาไม่หยุด
กลิ่นหอมของอาหารแผ่กระจายไปทั่ว
โต๊ะอาหารถูกจัดเรียงต่อกันเป็นแถว ชาวบ้านกับเหล่าทหารนั่งล้อมวงพร้อมหน้า
นี่คือมื้ออาหารที่ครึกครื้นที่สุดนับตั้งแต่ก่อตั้งหมู่บ้านหลินเจีย
หลินชิงชิงนั่งอยู่ท่ามกลางฝูงชน ใบหน้ายังคงซีดเซียว แววตาวูบไหวอย่างไม่สบายใจ
เมื่อทุกคนต่างคีบอาหารใส่ชามให้เธออย่างกระตือรือร้น ตอนแรกเธอเพียงก้มหน้าลงอย่างเก้อเขิน แล้วพูดเบา ๆ ว่า “ขอบคุณค่ะ...”
เสียงของเธอเบาราวกับเสียงยุง แทบไม่ได้ยิน
“ชิงชิง กินเยอะ ๆ นะ ที่นี่มีแต่พี่น้องของพี่ชายเธอ ไม่ต้องกลัว”
กู่เจิ้นซานยิ้มพลางวางน่องไก่ชิ้นหนึ่งลงในชามของเธอ
“ใช่แล้วน้องสาว เธอเป็นคนในครอบครัวของผู้มีความดีความชอบ พวกเราทุกคนจะคอยปกป้องเธอ!”
ทหารคนหนึ่งชูแก้วเหล้าขึ้นแล้วตะโกนเสียงดัง
“ดูสิ พวกเราพวกผู้ชายหยาบกระด้าง วันนี้ถือว่าเธอเป็นน้องสาวแท้ ๆ กันทุกคนเลย”
ทหารอีกคนยิ้มเสริม จนทุกคนหัวเราะครืน
ใบหน้าของหลินชิงชิงแดงระเรื่อ เธอเงยหน้ามองพี่ชาย
แล้วก็มองเหล่าทหารที่จริงใจเหล่านี้ ความตึงเครียดในใจก็ค่อย ๆ คลายลง
มีคนโห่แซวขึ้นมาทันใด “น้องชิงชิง ร้องเพลงให้พวกเราฟังสักเพลงสิ! ได้ยินว่าเมื่อก่อนเธอชอบร้องเพลง ร้องสักเพลงเถอะ!”
“ใช่ ๆ ๆ! พวกทหารอย่างเราชอบฟังเพลงที่สุด! ร้องเพลง ‘กองทัพเขียวอ่อน’ สักเพลงสิ!”
“ฮ่า ๆ เพลงเก่า ฟังแล้วได้อารมณ์สุด ๆ!”
เหล่าทหารส่งเสียงเชียร์กันทั่วลาน บางคนถึงกับตบโต๊ะให้กำลังใจ