รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งสาง
หลินจ้านสะพายกระเป๋าหนังสีดำใบคุ้นเคย เดินอย่างมั่นคงมาหยุดอยู่หน้าประตูใหญ่ของกองบัญชาการทหารเมืองหลวง
ทหารยามติดอาวุธสองนายยืนอยู่ข้างรั้วเหล็กบนเนินสูง สายตาคมกริบดั่งคมมีด เย็นชาไร้ความรู้สึก
หลินจ้านยังไม่ทันเดินเข้าไปใกล้ เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นก่อนแล้ว
“ข้างหน้าเป็นเขตหวงห้าม ญาติทหารหยุดอยู่แค่นี้ รีบออกไปเดี๋ยวนี้”
หลินจ้านไม่หยุดฝีเท้า เดินต่อไปอีกสองก้าวแล้วหยุดอยู่ใต้ทางลาด เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า
“ผมมาหาคนของกองเฝ้ารักษาเขตทหาร มีเรื่องจะคุย”
“มีเรื่องจะคุย?” ทหารยามฝั่งซ้ายขมวดคิ้ว แววตาฉายความระแวดระวังขึ้นมาทันที
“กรุณาแสดงบัตรนายทหาร บัตรผ่าน หรือเอกสารส่งตัวจากกองบัญชาการ”
หลินจ้านยื่นมือเข้าไปในกระเป๋าหนังสีดำ ค่อย ๆ หยิบหนังสือรับรองการปลดประจำการออกมาแล้วยื่นให้
ทหารยามทั้งสองมองหน้ากัน
หลังรับเอกสารปลดประจำการไป ทหารยามฝั่งซ้ายก็กวาดตามองเนื้อหาอย่างรวดเร็ว สีหน้าเย็นชาลงฉับพลัน “ทหารปลดประจำการ? คุณล้อเล่นอะไรอยู่?”
เขาไม่สุภาพอีกต่อไป สะบัดเอกสารปลดประจำการกลับไปกระแทกอกหลินจ้าน น้ำเสียงเย็นลง
“กองบัญชาการทหารใช่ที่ที่คุณอยากเข้าก็เข้าได้หรือไง?”
“ผมบอกไว้ก่อน ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่ไว้หน้าคุณ”
“ต่อให้คุณเป็นทหารประจำการ ถ้าไม่มีคำสั่งโยกย้ายอย่างเป็นทางการกับหนังสืออนุมัติ ก็เข้าไปไม่ได้เหมือนกัน!”
หลินจ้านขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่น้ำเสียงยังคงสงบ “ผมมาพบผู้บริหารที่รับผิดชอบระบบงานบุคคลของกองบัญชาการพวกคุณ เรื่องนี้สำคัญมาก”