ลงจากรถประจำตำแหน่งที่เผิงซวี่ตงส่งมา
หลินจ้านถือกระเป๋าหนัง เดินกลับมาถึงหน้าประตูกองบัญชาการทหารอีกครั้ง
คราวนี้ไม่ว่ายังไง วันนี้หลินจ้านก็ต้องเข้าไปในกองบัญชาการทหารให้ได้...
หน้าประตูกองบัญชาการทหาร หอคอยเฝ้ายามสีเทาตั้งตระหง่านเงียบงัน กล้องวงจรปิดแขวนอยู่สูงลิ่ว
สองข้างถนนกว้างห้าเมตรมีรั้วเหล็กและพุ่มไม้เรียงราย เป็นแนวป้องกัน
ยามติดอาวุธสองนายยืนอยู่หน้าประตู สีหน้าเย็นชา ท่วงท่าตรงแน่วราวรูปปั้น คอยจับตาทุกคนที่เข้าใกล้
หลินจ้านปรากฏตัวขึ้น
เขาสวมแจ็กเก็ตสีเทาเข้มกับกางเกงฝึกสีเขียวทหาร สะพายกระเป๋าหนังสีดำใบเดิมพาดไหล่ขวา ก้าวเดินอย่างมั่นคง
ยามรักษาความปลอดภัยสองคนนึกว่าตัวเองตาฝาด เพิ่งส่งกลับไปเมื่อกี้ ทำไมถึงเดินกลับมาเองอีกแล้ว?
“ทำไมเป็นคุณอีกแล้ว?”
“ไอ้หนู สมองมีปัญหาหรือไง??? ไม่ได้บอกให้พวกแกรีบไสหัวไปหรือไง อยากเข้าไปก็เอาเอกสารมายืนยันสิ!”
ยามติดอาวุธทางซ้ายขมวดคิ้ว
หลินจ้านไม่สนใจคำเตือนของเขา ยังคงเดินตรงไปทางประตู
ยามติดอาวุธทั้งสองสบตากัน คนทางขวารีบกดหูฟัง “ระวัง เป้าหมายปรากฏตัวอีกครั้ง กำลังมุ่งหน้าเข้าประตูใหญ่”
วินาทีต่อมา ทั้งสองยกปืนเล็กยาวขึ้นแล้วก้าวประชิด น้ำเสียงเย็นชาและเข้มงวด
“นี่เป็นคำเตือนครั้งสุดท้าย! พื้นที่หวงห้ามของกองบัญชาการทหาร บุคคลที่ไม่ได้รับอนุญาตเข้าใกล้จะถือว่าบุกรุกโดยผิดกฎหมาย ถอยออกไปเดี๋ยวนี้!”
หลินจ้านไม่หยุด
“รีบลงมือ!” ยามติดอาวุธทางซ้ายตะโกนลั่นด้วยความโกรธ
เขาพุ่งเข้าไปในก้าวเดียว พยายามจับแขนหลินจ้านเพื่อควบคุมการเคลื่อนไหว