บริเวณรอบคฤหาสน์หรูโดยทั่วไปมักมีซูเปอร์มาร์เก็ตพรีเมียมอยู่ด้วย บ้านของกู้ฉือเยวียนก็ไม่มีข้อยกเว้น
หลี่อี้หาร้านที่ใกล้ที่สุด แล้วส่งพิกัดให้อวี๋หวาน
อวี๋หวานเก็บของอย่างง่าย ๆ แล้วเดินตามแผนที่นำทางไปสิบนาที ก็เห็นร้านที่หลี่อี้พูดถึง
หน้าร้านไม่ใหญ่ แต่ตกแต่งหรูหรามาก ป้ายไม้สีธรรมชาติ กระจกบานใหญ่เต็มพื้นที่หน้าร้าน แสงไฟสีเหลืองอบอุ่นส่องออกมาจากด้านใน ทำให้ต้นไม้กระถางสองสามใบหน้าร้านดูเขียวมันเป็นพิเศษ
อวี๋หวานผลักประตูเข้าไป ก็เห็นหลี่อี้ทันที
เขายืนอยู่ข้างตู้ปลาในโซนอาหารทะเล ก้มหน้ามองอะไรบางอย่างอยู่ พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้าขึ้น ยิ้มให้เธอ
“มาแล้วเหรอ?”
อวี๋หวานพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปหา
พอเข้าไปใกล้ เธอถึงเห็นว่าเขากำลังดูปลากระเบนสดชื่ออยู่
“ตัวนี้ไม่เลว” เขาชี้ปลาสีแดงตัวหนึ่งในตู้ “สีสวย ตาใส แรงก็ดี”
อวี๋หวานโน้มตัวเข้าไปดูพอดี ปลาตัวนั้นสะบัดหางทีหนึ่ง น้ำจึงกระเด็นใส่หน้าเธอเต็ม ๆ
อวี๋หวาน: “……”
เธอเช็ดน้ำบนหน้าอย่างโมโห
หลี่อี้ชะงักไปนิดหนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะ
“งั้นเอาตัวนี้แหละ” เขาพูด “ปลาตัวนี้อารมณ์ร้ายไม่เบา ต้องอร่อยแน่”
อวี๋หวาน: “……”
ถ้าปลาได้ยินคงร้องไห้แล้ว!
หลี่อี้เรียกพนักงานให้มาช้อนปลาแล้ว
พนักงานเป็นหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว เขาช้อนปลาออกมาอย่างคล่องแคล่ว ชั่งน้ำหนักแล้วแจ้งราคา “หนึ่งชั่งสองตำลึง เจ็ดร้อยยี่สิบหยวนครับ”
ต่อไปก็เป็นเนื้อวากิว