“ตรื๊ด—— ตรื๊ด—— ตรื๊ด——”
อวี๋หวานจ้องโทรศัพท์เขม็ง แทบอยากกระชากกู้ฉือเยวียนออกมาจากปลายสายแล้วเขย่าให้รู้แล้วรู้รอด
สองพันหยวนนะ!
พวกนายทุนรู้บ้างไหมว่าหาเงินมันยากแค่ไหน!!
เธอถือเงินสองปึก ยืนอยู่หน้าโต๊ะอาหาร พลางตกอยู่ในภวังค์ความคิด
ทำอาหารหนึ่งมื้อได้เงินสองพันหยวน เธอต้องคว้าเงินก้อนนี้ไว้ให้ได้แน่นอน
แต่ว่า...เธอทำอาหารไม่เป็นนี่สิ!
คนที่เคยทำอาหารในห้องเช่าต้องรู้ดีว่า ทำกินเองไม่ได้ช่วยประหยัดเงินหรอก ซื้อผัก ซื้อน้ำมัน ซื้อเครื่องปรุง วุ่นวายอยู่ตั้งครึ่งค่อนวัน คำนวณออกมาแล้วแพงกว่าสั่งเดลิเวอรีเสียอีก
ยิ่งไปกว่านั้น อวี๋หวานไม่ได้พิถีพิถันเรื่องอาหาร หลายปีมานี้เธอใช้ชีวิตด้วยการต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปใส่ผักเป็นส่วนใหญ่
ต่อมาพอมีแอปจับคู่ส่วนลดอาหาร เธอก็ขี้เกียจแม้แต่จะต้มบะหมี่ สั่งผ่านแอปเอาก็จบ แถมไม่ต้องล้างจานด้วย
แล้วตอนนี้จะให้เธอทำอาหารหนึ่งมื้อเนี่ยนะ?
แถมยังทำให้กู้ฉือเยวียน คนที่กินแต่อาหารฝีมือเชฟมาตลอดอีก?
เดี๋ยวก่อน
เมื่อไม่นานมานี้เหมือนมีใครสักคนเพิ่งบอกเธอว่าตัวเองทำอาหารเก่งมากนี่นา...?
อวี๋หวานมองเงินสองพันหยวน แล้วหันไปมองโทรศัพท์
บนหน้าจอเป็นข้อความที่หลี่อี้เพิ่งส่งมา
【หลี่อี้: หวานหวาน เมื่อคืนนอนหลับสบายไหม】
อวี๋หวานจ้องข้อความนั้นอยู่สามวินาที
จากนั้นดวงตาของเธอก็เป็นประกาย นิ้วพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว
【อวี๋หวาน: เทพมาก! คุณช่วยสอนฉันทำอาหารได้ไหม?!】
【หลี่อี้: ?】
【หลี่อี้: ทำอาหาร? ตอนนี้เลยเหรอ?】
เครื่องหมายคำถามตัวเล็ก ๆ แฝงความสงสัยไว้เต็มเปี่ยม