[อวี๋หวาน: ฉันชอบดูเรื่อง《พี่ชายชอบเผลอเอาโฟมล้างหน้าหนุนก้น》]
[หลี่อี้: ????]
อีกฝ่ายที่อยู่ปลายสายคงไปเสิร์ชหามาจริง ๆ แหละ
อวี๋หวานจ้องข้อความนี้ แล้วเจ้าเด็กน้อยในใจก็หัวเราะคิกคักออกมา
ตามเซตติ้ง พระเอกมีรสนิยมสูงลิ่ว ดื่มไวน์แดง กินสเต็ก ดูละครเวทีฝรั่งเศส ฟังเพลงคลาสสิก
คนที่ชินแต่ของดี ๆ แบบนี้ เจอของบ้าน ๆ แบบนี้คงตกใจไม่น้อยเลยล่ะ
ยี่สิบนาทีต่อมา ข้อความก็เด้งขึ้นมา
[หลี่อี้: ...]
[หลี่อี้: เรื่องนี้มันเข้มข้นเกินไปสำหรับฉันจริง ๆ]
[หลี่อี้: แต่เธอนี่ก็ไม่เหมือนใครดีจริง ๆ]
[หลี่อี้: ดีจัง]
สองคำสั้น ๆ กลับแฝงไปด้วยความชื่นชมและความพอใจที่แทบจะล้นออกมา
อวี๋หวานชะงักไป
ไม่ใช่นะ ฟิลเตอร์ของเขา...มันหนาเกินไปแล้วมั้ง!
เธอจ้องข้อความบนจอ รู้สึกขำ ๆ จนไม่รู้จะตอบอะไรดี
อวี๋หวานรู้สึกว่า หลี่อี้เหมือนนักเรียนที่แอบดูเฉลยของอาจารย์ตอนสอบ ต่อให้คำตอบที่ได้จะคลาดเคลื่อนจากเฉลยไปไกลแค่ไหน เขาก็จะเชื่อมั่นว่าตัวเองคิดผิด
เขาไม่เคยคิดเลยสักครั้งว่า อาจจะดูเฉลยผิดเองก็ได้
"ดูอะไรอยู่หรือจ๊ะ?" เสียงของคุณลุงกู้ดังมาจากโต๊ะน้ำชา "เสี่ยวหวาน คุยกับใครอยู่หรือ สนุกจังเลย"
อวี๋หวานเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาลุ่มลึกของกู้ฉือเยวียนพอดี
ตกใจจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอรีบหาข้ออ้างมาปิดเรื่อง
"เพื่อนค่ะ" เธอพูด "ถามเรื่องรายงานวิจัย"
คุณลุงกู้พยักหน้า ไม่ถามอะไรต่อ ก้มหน้าชงชาต่อ
แต่สายตาของกู้ฉือเยวียนกลับตามติดไม่คลาย
อวี๋หวานสัมผัสได้ถึงสายตานั้น จึงกดหน้าจอมือถือคว่ำลงกับขาโดยไม่รู้ตัว
"ไม่ไหวแล้วค่ะ" เธอลุกขึ้น พร้อมหาว "หนูไปอาบน้ำนอนแล้วนะคะ"
ข้างโต๊ะน้ำชา มือที่ถือถ้วยชาของกู้ฉือเยวียนกอบแน่นขึ้นเล็กน้อย
วันหยุดสุดสัปดาห์ที่หายากที่ไม่ต้องทำงานพิเศษ อวี๋หวานจึงใช้เวลาอย่างสบายใจในบ้านตระกูลกู้
ไม่คิดว่ากู้ฉือเยวียนจะดูว่าง ๆ เหมือนกัน ใช้เวลาสุดสัปดาห์อยู่ที่บ้านเก่าเช่นกัน
แถมยังบอกอีกว่าวันจันทร์เช้า เขาจะขับรถไปส่งอวี๋หวานที่ทำงานเอง
เช้าวันจันทร์ คุณแม่ของอวี๋หวานจับมือลูกสาว ไม่อยากปล่อย
"เสี่ยวหวาน สุดสัปดาห์หน้าเธอกลับบ้านไหม"
"เอ่อ... สุดสัปดาห์หน้ารู้สึกว่าหนูต้องทำงานพิเศษนะคะ..." อวี๋หวานพูดเลี่ยง ๆ
"งานอะไรกันเลวร้ายขนาดนั้น หยุดสุดสัปดาห์ยังไม่ได้เลย!" คุณลุงกู้ช่วยพูดเสริมทันควัน "ฉือเยวียน นายช่วยเสี่ยวหวานหาตำแหน่งสบาย ๆ ที่หงไถไว้หน่อยสิ ผู้หญิงนะ ทำงานเหนื่อยขนาดนั้นทำไม!"
ไปหงไถน่ะเหรอ?
อวี๋หวานเงิบ
ตอนนี้นางเอกกำลังฝึกงานอยู่ที่หงไถเลยนะ ถ้าเธอไปหงไถด้วย ก็เท่ากับเจอกับนางเอกโดยตรงเลยน่ะสิ?!
กู้ฉือเยวียนพยักหน้า: "ได้ ฉัน—"
"—ไม่ต้องแล้ว!"
อวี๋หวานร้องตัดบทแทบกรี๊ด
เสียงนี้ทำให้สามคนที่อยู่หน้าประตูต่างหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
คุณแม่ของอวี๋หวานมือสั่น เกือบทำกระติกน้ำร้อนที่เตรียมไว้ให้ลูกสาวหลุดมือ
คุณลุงกู้มองเธอด้วยสีหน้างง ๆ
สายตาของกู้ฉือเยวียนจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าเธอ ดวงตาคมเข้มขึ้นเรื่อย ๆ
"คือว่า..." อวี๋หวานหัวเราะแห้ง ๆ พยายามกู้สถานการณ์ "หนูหมายความว่า ไม่ต้องรบกวนพี่ชายแล้วค่ะ งานตอนนี้ของหนูดีแล้ว ดีจริง ๆ ค่ะ"
"ดีอะไรดี?" คุณลุงกู้ขมวดคิ้ว "ทำงานร้านกาแฟ เดือนนึงได้เงินเท่าไหร่กัน? ผู้หญิงคนนึง เรียนปีสี่แล้วยังต้องไปล้างแก้ว ใครได้ยินเข้าจะดูยังไง?"
อวี๋หวานเถียงในใจเงียบ ๆ: ล้างแก้วมันผิดตรงไหน? เงินเดือนห้าหมื่นต่อเดือนเลยนะ
แต่เธอพูดไม่ได้
ทำได้แค่ยิ้มประจบ: "คุณลุงกู้ หนูชอบงานนี้จริง ๆ ค่ะ ร้านกาแฟก็เก็บประสบการณ์ได้ด้วย..."
"ชอบอะไรก็ไม่ควรทำไปเรื่อย ๆ" คุณลุงกู้พูดอย่างจริงจัง "เรียนจบแล้วก็ต้องหางานจริงจัง ถ้าชอบกาแฟก็เปิดร้านสิ ฉือเยวียน นายไปดูหน่อยว่ารอบ ๆ บ้านมีร้านกาแฟประกาศขายไหม"
กู้ฉือเยวียนพยักหน้า: "ได้"
อวี๋หวาน: "..."
พ่อลูกคู่นี้จะเข้าขากันเกินไปแล้วมั้ง?
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ตัดสินใจเปลี่ยนกลยุทธ์
"คุณลุงกู้คะ คุณลุงเคยสอนหนูเสมอว่าต้องพึ่งพาตัวเอง" เธอกระพริบตา หน้านิ่ง ๆ "หนูอยากลองทำด้วยตัวเองก่อน ถ้าจริง ๆ ไม่ไหวจริง ๆ ค่อยให้พี่ชายช่วยนะคะ ได้ไหมคะ?"
คำพูดนี้ออกมาได้สวย
คุณลุงกู้นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มออก
"ได้ ๆ เสี่ยวหวานโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว" เขาหันไปมองคุณแม่ของอวี๋หวาน "ดูเด็กคนนี้สิ รู้จักคิดขนาดไหน"
คุณแม่ของอวี๋หวานยิ้มตาม แต่ในรอยยิ้มมีความรู้สึกเจ็บปวดเจืออยู่
"รู้จักคิดก็จริง แต่ก็รู้จักคิดเกินไป" เธอดึงมืออวี๋หวานมา "เสี่ยวหวาน มีอะไรก็บอกครอบครัวนะ อย่าแบกไว้คนเดียว"
อวี๋หวานพยักหน้า: "หนูรู้ค่ะ แม่"
เหลือบสายตาไป เธอเห็นกู้ฉือเยวียนกำลังมองเธออยู่
สายตานั้นลึกมาก เหมือนกำลังพยายามมองทะลุอะไรบางอย่าง
อวี๋หวานก้มหน้าลง แกล้งทำเป็นไม่เห็น
สิบนาทีต่อมา อวี๋หวานนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับของกู้ฉือเยวียน
ในรถเปิดเพลงเบา ๆ ผ่อนคลาย
ตลอดทาง กู้ฉือเยวียนขับรถเงียบ ๆ
เขาไม่พูด อวี๋หวานก็สบายใจ เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง แกล้งทำเป็นชื่นชมวิว
ใกล้ถึงปลายทาง กู้ฉือเยวียนก็เอ่ยปากถามขึ้นทันใด:
"ที่นี่ไกลจากมหา’ลัยเธอมาก ทำไมถึงเลือกมาทำพาร์ทไทม์ที่นี่?"
อวี๋หวานชะงัก สมองปั่นอย่างรวดเร็ว
"ก็...เพราะไม่อยากให้เพื่อนที่มหา’ลัยรู้ว่าหนูทำงานพิเศษนี่แหละค่ะ..." เธอพูดติด ๆ ขัด ๆ "ถ้าให้คนอื่นรู้ว่าหนูยังต้องทำงานพิเศษ หน้าหนูจะไว้ที่ไหนล่ะคะ"
ความจริงก็คือ ตอนแรกที่เธอทำงานพิเศษหน้ามหาวิทยาลัย ถูกแอบถ่ายรูปลงเฟซบุ๊กเพจมหา’ลัย จนทั้งมหา’ลัยถามกันว่าเธอเป็นใคร
เพื่อไม่ให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดซ้ำและดึงดูดความสนใจของนางเอกซูหนานจือ อวี๋หวานจึงเลือกทำงานพิเศษที่ใหม่ทางใต้ของเมืองโดยตั้งใจ
"แถว ๆ นี้ดูเหมือนไกล แต่จริง ๆ มีรถไฟฟ้าใต้ดินถึงหน้าอู่เลยนะคะ" อวี๋หวานพยายามอธิบาย "วางใจได้เลยพี่ หนูไหว"
กู้ฉือเยวียนมองอวี๋หวานอย่างลึกซึ้ง
ไม่รู้ว่าเชื่อหรือเปล่า
รถจอดที่หน้าร้านกาแฟ
อวี๋หวานผลักประตูรถ ลงจากรถ
"ขอบคุณพี่นะคะ" เธอพูด
กู้ฉือเยวียนมองเธอ
"เย็นวันศุกร์ฉันมารับเธอกลับบ้าน"
อวี๋หวานชะงัก: "ไม่ต้องแล้ว หนู—"
"ฉันมารับ" กู้ฉือเยวียนตัดบท น้ำเสียงไม่ยอมให้โต้แย้ง "สุดสัปดาห์ฉันก็ต้องมาที่บริษัทเหมือนกัน แวะรับได้พอดี"
อวี๋หวานอ้าปากจะพูด สุดท้ายก็พยักหน้า
"โอเค"
เธอปิดประตูรถ หันหลังเดินเข้าร้านกาแฟ
เบื้องหลัง เบนท์ลีย์สีเงินเทายังไม่รีบเคลื่อนที่ไปไหน
กู้ฉือเยวียนนั่งอยู่ในรถ มองอวี๋หวานเดินเข้าร้านกาแฟ
ด้านหลังเคาน์เตอร์ มีชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งยืนอยู่แล้ว มือไม่ได้ถือแก้วกาแฟ แต่ถือหุ่นยนต์ตัวเล็ก ๆ
แสงแดดส่องกระทบกระจก พอดีบดบังใบหน้าของเขาไว้
เป็นเพราะอะไรไม่รู้ กู้ฉือเยวียนรู้สึกว่าคนคนนี้ดูคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก
แต่พอเงยหน้ามองป้ายห้ามจอดรถด้านบน เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วสตาร์ทรถ
เมื่อรถแล่นเข้าไปในสายรถติดช่วงเวลาเร่งด่วนตอนเช้า เขาก็กดโทรศัพท์หาผู้ช่วย
"คุณกู้คะ? มีอะไรหรือเปล่าคะ?" ผู้ช่วยถาม
นิ้วของกู้ฉือเยวียนเคาะพวงมาลัยเบา ๆ สองที:
"ที่อยู่ของสำนักงานสาขาใหม่ กำหนดที่ทางใต้ของเมืองนี้ก็แล้วกัน ให้เด็กฝึกงานพรุ่งนี้มารายงานตัวที่สาขาใหม่โดยตรง" เขาสั่งการ
"อีกอย่าง ไปสืบดูหน่อยว่า สองสามปีมานี้ อวี๋หวานอยู่ที่มหา’ลัยเป็นยังไงบ้าง"