ประตูร้านกาแฟถูกผลักเปิด กระดิ่งลมส่งเสียงกรุ๋งกริ๋ง
อวี๋หวานเดินเข้ามาในร้าน แวบเดียวก็เห็นหลี่อี้อยู่หลังเคาน์เตอร์
วันนี้เขาสวมเสื้อฮู้ดสีขาวเรียบ ๆ พับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนเรียวยาวได้รูป
หุ่นยนต์ตัวจิ๋วหน้าตาน่าเกลียดแต่น่ารักตัวหนึ่งถูกวางไว้ข้างเครื่องคิดเงิน กำลังส่ายหัวโยกตัวเปิดเพลง
—ส่ายหัวโยกตัวจริง ๆ ตามตัวอักษรเลย
อวี๋หวานจ้องหุ่นยนต์ตัวจิ๋วนั่น ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่ง
“ท่านประธานหลี่?” เธออึ้งไป “นี่อะไรคะ?”
หลี่อี้เงยหน้าขึ้นมายิ้ม
“ตื่นเช้าจัง หวานหวาน” เขาชี้ไปที่หุ่นยนต์ตัวจิ๋ว “ดูนี่สิ น่ารักไหม?”
อวี๋หวานเดินเข้าไป ก้มมองหุ่นยนต์ที่หมุนวนไปมาอย่างทึ่ม ๆ
“...น่ารักค่ะ” เธอตอบ “แต่มันเอาไว้ทำอะไรคะ?”
“หุ่นยนต์เพื่อนคุย” หลี่อี้บอก “ลองพูดอะไรกับมันดูสิ”
อวี๋หวานมองเขาอย่างคลางแคลงใจอยู่สองครั้ง ก่อนจะทักทายหุ่นยนต์ตัวจิ๋วอย่างลังเลว่า
“สวัสดีตอนเช้าค่ะ”
หุ่นยนต์ตัวจิ๋ว: “อรุณสวัสดิ์ครับ คนสวย รอยยิ้มของคุณหอมหวานราวกับดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิเลยครับ~”
อวี๋หวาน: “...”
ทำไมหุ่นยนต์ตัวนี้ถึงได้พูดจาเลี่ยนขนาดนี้?
“แล้วตัวนั้นล่ะคะ?” อวี๋หวานชี้ไปที่เจ้าตัวใหญ่ข้าง ๆ
หุ่นยนต์ตัวนั้นสูงเท่าคน ในมือถือถาดอยู่ด้วย
“หุ่นยนต์ส่งอาหาร” น้ำเสียงของหลี่อี้มีแววภูมิใจอยู่เล็กน้อย “นี่เป็นเครื่องต้นแบบ พอฉันตั้งค่าเครือข่ายในร้านเสร็จ หลังจากคุณทำออเดอร์เสร็จ มันก็จะหาเส้นทางเองแล้วเอากาแฟไปส่งให้ลูกค้าได้ ยังมีหุ่นยนต์แบบอื่นอีก ฉันสั่งมาทั้งหมดสิบตัว”
อวี๋หวานมองเขา พลันไม่รู้จะพูดอะไรดี
สาขาที่เธอจะเรียนต่อระดับปริญญาโทเกี่ยวข้องกับปัญญาประดิษฐ์พอดี เธอย่อมรู้ราคาตลาดอยู่บ้าง
หุ่นยนต์สิบตัว ต้องใช้เงินเท่าไรกันนะ?
“ท่านประธานหลี่คะ” เธอเลือกคำพูดอย่างระมัดระวัง “ร้านของเรา...จำเป็นต้องหรูหราขนาดนี้ด้วยหรือคะ?”