อวี๋หวานซุกหัวอยู่ในอ้อมแขนของหลี่อี้ แอบมองไปทางนั้นเงียบ ๆ
“หวานหวาน...”
“ห้ามขยับ!”
หลี่อี้จึงไม่กล้าขยับอีก
อวี๋หวานมองไปข้างหน้าอย่างกระวนกระวาย
ซูหนานจือกับเพื่อนที่มาด้วยกันที่ร้านกาแฟกำลังคุยอะไรกันอยู่ พลางเดินเข้ามาใกล้ทีละน้อย
โชคดีที่ทั้งคู่ดูท่าทางคุยกันสนุก ยังไม่ทันสังเกตเห็นทางนี้
ซูหนานจือกับเสี่ยวเซี่ยเพิ่งสัมภาษณ์ผู้บริหารระดับสูงเสร็จ กำลังจะไปหาอะไรกินที่โซนพักผ่อน
“เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!” เสี่ยวเซี่ยบีบไหล่ตัวเองพลางบ่น “สถานบันเทิงถังเฉียนสนุกขนาดนี้ ทำไมเราสองคนต้องมาทำงานด้วยนะ!”
ซูหนานจือไม่ได้พูดอะไร แค่ยิ้มบาง ๆ
“ช่างเถอะ ยังไงเราก็ทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว”
“เสร็จอะไรกัน วันหยุดสุดสัปดาห์ยังต้องมาโอทีเร่งทำรายงานอีก”
ทั้งสองคุยกันไปพลางเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งลับตาไปหมด อวี๋หวานถึงค่อยผ่อนลมหายใจและคลายมือออก
พอหันกลับไปมองหลี่อี้ ใบหน้าของเขาก็แดงก่ำไปหมดแล้ว
“นายเป็นอะไรไป” อวี๋หวานถามอย่างสงสัย
ทำไมไม่มีเสียงในใจเลยสักนิดล่ะ?
“ผม ผม ผม...” หลี่อี้พูดติดอ่างอยู่นาน แต่ก็ยังพูดออกมาเป็นประโยคไม่ได้
ไม่พูดเหรอ? งั้นก็ช่างเถอะ
อวี๋หวานเหลือบดูเวลา ก่อนจะเดินลงบันไดไปสองสามก้าว แล้วโบกมือลาหลี่อี้