หัวใจของอวี๋หวานกระตุกวูบ
จบแล้ว
เธอลืมไปสนิทเลยว่าวันนี้วันศุกร์
ลืมทั้งที่กู้ฉือเยวียนบอกว่าจะมารับ และลืมด้วยว่าตัวเองรับปากว่าจะกลับบ้านไปกินข้าว
เธอรีบลุกขึ้น เดินออกจากห้องส่วนตัวไปโทรกลับหากู้ฉือเยวียน
โทรศัพท์ดังแค่ครั้งเดียวก็มีคนรับสาย
“...พี่คะ” อวี๋หวานเอ่ยเสียงเบา
ปลายสายเงียบไปสองวินาที ก่อนจะมีเสียงของกู้ฉือเยวียนดังขึ้น ฟังไม่ออกว่าเขารู้สึกอย่างไร
“เธออยู่ไหน”
อวี๋หวานตอบอย่างฝืนใจ “ฉันอยู่ถังเฉียนทางฝั่งตะวันออกของเมืองค่ะ”
ปลายสายเงียบไปอีกครั้ง เงียบจนอวี๋หวานเริ่มใจคอไม่ดี
จากนั้นเธอก็ได้ยินกู้ฉือเยวียนพูดว่า
“ลงมา อีกยี่สิบนาทีฉันจะรออยู่ข้างล่าง”
พูดจบ สายก็ถูกตัดไป
อวี๋หวานมองหน้าจอโทรศัพท์ รู้สึกเหมือนทุกอย่างพังครืนลงมา
กู้ฉือเยวียนจะมารับเธอเหรอ?
อวี๋หวานสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำตัวให้ดูสงบขึ้น
เธอหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องส่วนตัว แล้วพบว่าทุกคนเริ่มเตรียมตัวไปกินข้าวกันแล้ว
“พี่อวี๋หวาน ไปกันเถอะครับ!” เหลียงหมิงทักอย่างกระตือรือร้น “เห็นในเน็ตบอกว่าบุฟเฟ่ต์ของถังเฉียนร้านนี้อร่อยมาก!”