กู้ฉือเยวียนพยักหน้า “ได้”
อวี๋หวานก้มหน้ากินข้าว พอได้ยินถึงตรงนี้ ตะเกียบในมือก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
ผู้ช่วยเหรอ
ในนิยายต้นฉบับ อีกไม่นานกู้ฉือเยวียนก็เลือกซูหนานจือมาเป็นผู้ช่วย
นับแต่นั้น ซูหนานจือก็ได้ก้าวเข้าสู่แกนกลางของหงไถ ได้อยู่ใกล้ชิดกับกู้ฉือเยวียนทั้งวันทั้งคืน และค่อย ๆ เข้าไปอยู่ในใจของเขา
เป็นอย่างที่คิด ต่อให้เส้นเรื่องของเธอกับพระเอกจะถูกดัดแปลงไปแล้ว แต่พล็อตหลักของทั้งเรื่องก็ยังคงดำเนินไปอย่างราบรื่น
“เสี่ยวหวาน?” เสียงของคุณแม่ของอวี๋หวานดึงเธอกลับสู่ความเป็นจริง “สุดสัปดาห์นี้อยู่บ้านไหม”
อวี๋หวานได้สติ “อยู่ค่ะ ร้านกาแฟกำลังปรับปรุง เลยไม่ต้องไปทำงาน”
“ดีเลย” คุณแม่ยิ้ม “แม่นานแล้วที่ไม่ได้เจอหนู สุดสัปดาห์นี้มาอยู่เป็นเพื่อนแม่ คุยกันหน่อยนะ”
อวี๋หวานพยักหน้า “ค่ะ”
“พอดีเลย พรุ่งนี้ครอบครัวของคุณอาสองก็จะมาด้วย” คุณลุงกู้พูด “พวกเด็ก ๆ ไม่ได้เจอกันนานแล้ว จะได้มารวมตัวกันสักหน่อย”
“ค่ะ”
อวี๋หวานไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ
แต่กู้ฉือเยวียนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กลับขมวดคิ้วน้อย ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น
หลังมื้ออาหาร อวี๋หวานช่วยคุณแม่เก็บจานชาม
กู้ฉือเยวียนขึ้นไปชั้นบนแล้ว
อวี๋หวานถอนหายใจอย่างโล่งอก
กลับถึงห้อง เธอถึงได้หยิบโทรศัพท์ออกมา
บนหน้าจอมีข้อความใหม่อยู่หนึ่งข้อความ