หลี่อี้เงียบไป
อวี๋หวานแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
“มา ๆ รอบแรก!” เหลียงหมิงถูมืออย่างตื่นเต้น ก่อนหมุนขวด
ขวดหมุนติ้วอยู่หลายรอบ สุดท้ายก็หยุดลง ปากขวดชี้ไปทางหลี่อี้——
——และเฉินซือเหวยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
“ฮ่า ๆ ๆ!” ทุกคนหัวเราะครืน
เฉินซือเหวยทำหน้าเอือมระอา “ทำไมต้องเป็นฉันด้วย?”
“อย่าพูดมาก เลือกความจริงหรือความกล้า?” เหลียงหมิงเร่งเร้า
เฉินซือเหวยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ความจริงแล้วกัน”
“ดี!” เหลียงหมิงตาเป็นประกาย สีหน้าเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที “นาย—ถอดรองเท้าแล้วสูงเท่าไหร่?”
เฉินซือเหวย “……”
หน้าเฉินซือเหวยแดงก่ำในพริบตา “คำถามบ้าอะไรเนี่ย!”
คนรอบข้างหัวเราะจนแทบทรุดกันเป็นแถว
“ความจริงนะ! รีบตอบสิ ๆ!”
เฉินซือเหวยมองเหลียงหมิง กัดฟันพูด “……หนึ่งเมตรเจ็ดสิบเก้าจุดสอง!”
“……”
จะละเอียดเกินไปแล้วมั้ง!!
ทุกคนเงียบไปก่อนครู่หนึ่ง แล้วก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง
อวี๋หวานหัวเราะตามไปด้วย
หัวเราะไปหัวเราะมา เธอก็หันไป แล้วพบว่าหลี่อี้ยิ้มอย่างเอ็นดูอยู่ไม่น้อย
เขามองคนในทีมกลุ่มนี้ ราวกับพ่อมองลูก เต็มไปด้วยความเอื้ออาทรและความรับผิดชอบ
เกมดำเนินต่อไป
เล่นกันไปหลายรอบ บางคนถูกบังคับให้บอกชื่อคนที่แอบชอบ บางคนถูกลงโทษให้วิดพื้นสามสิบครั้ง และบางคนก็ถูกสั่งให้เต้นสด ๆ