จิ่นเย่แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนถามผู้บัญชาการเว่ยว่า “แผลที่หลังมือของคุณอาเว่ยหายดีหรือยังคะ?”
หลายวันก่อน ไม่รู้ผู้บัญชาการไปโดนพิษร้อนอะไรเข้า แผลเก่ากำเริบจนมีฝีขึ้นสองจุดบนหลังมือ
ผู้บัญชาการเว่ยยื่นมือออกมาให้ดู “ยังมีหนองอยู่นิดหน่อย หมอบอกว่าไม่เป็นไร”
จิ่นเย่พูดว่า “ฉันอ่านเจอในตำราแพทย์ว่า น้ำมันถงมีสรรพคุณดีมากสำหรับอาการอักเสบเป็นหนองแบบนี้ ใช้ทาภายนอกตรงบริเวณที่เป็นแผลได้ คุณอาลองดูไหมคะ?”
“น้ำมันถงหรือ? ฉันนึกไม่ถึงเลย” ผู้บัญชาการเว่ยยิ้ม “พรุ่งนี้ให้คนไปซื้อกลับมาสักหน่อย”
“ที่บ้านก็มีค่ะ ทางใต้ผลิตน้ำมันถงกันมาก หาซื้อได้ไม่ยาก” เธอจำได้ลาง ๆ ว่าน้ำมันถงจะกลายเป็นเสบียงสำคัญในยามสงคราม บรรดาประเทศมหาอำนาจต่างต้องการน้ำมันถงอย่างมาก จึงพากันแย่งซื้อ ขณะที่แคว้นเซี่ยแทบจะผูกขาดการผลิตน้ำมันถงไว้ทั้งหมด
แต่เธอพูดอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้ใครจับพิรุธได้
เว่ยเยี่ยนถิงเหมือนจะฉุกคิด ดวงตาพลันสว่างวาบ “จริงด้วย น้ำมันถง ทำไมฉันถึงนึกไม่ถึงนะ”
“นึกถึงอะไรหรือ?” ผู้บัญชาการเว่ยถาม
เว่ยเยี่ยนถิงยิ้มอย่างเบิกบาน ซึ่งหาได้ยากนัก “ถ้ามีน้ำมันถง ปัญหาเรื่องเงินทุนในระยะสั้นก็อาจแก้ได้”
ทุกคนต่างประหลาดใจเล็กน้อย
“ตอนนี้ความคิดยังไม่ตกผลึก ไว้ค่อยพูดกันทีหลัง” เว่ยเยี่ยนถิงมองจิ่นเย่ เห็นเธอมีสีหน้าสงสัยใคร่รู้อยู่เหมือนกัน ราวกับไม่รู้เลยว่าตัวเองพูดอะไรที่สำคัญขนาดไหน
ก็จริง เธอยังเป็นแค่เด็กสาวคนหนึ่ง จะไปรู้เรื่องพวกนั้นได้อย่างไร
แววตาของเว่ยเยี่ยนถิงอ่อนโยนลง แฝงความขอบคุณอยู่เล็กน้อย “เสี่ยวจิ่นช่วยพี่ไว้มากเลยนะครั้งนี้”
“เอ๊ะ?” จิ่นเย่กะพริบตาปริบ ๆ สีหน้าไม่อยากเชื่อ “จริงเหรอคะ?”
“อืม” เว่ยเยี่ยนถิงพยักหน้า
คุณนายเว่ยกล่าวว่า “เสี่ยวจิ่นเป็นดาวนำโชคของบ้านเรา วันนี้ทำให้คุณนายจางมีความสุขเสียขนาดนั้น”
จิ่นเย่ถูกชมจนเขินนิด ๆ ในใจแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอช่วยพี่ใหญ่ได้จริง ๆ ด้วย! แต่ก็ไม่กล้าดีใจออกนอกหน้า ได้แต่แอบยิ้มอยู่คนเดียว
เว่ยเหลียงเฉินเห็นมุมปากของเธอยกขึ้นจนเก็บไม่อยู่ ก็วางตะเกียบกระทบจานดัง “เพี๊ยะ” “วันนี้มีความสุขขนาดนี้ จะไม่ดื่มเหล้าได้ยังไง ป้าหลี่ ไปเอาไวน์แดงมาให้ฉันขวดหนึ่ง”
จิ่นเย่ไม่รู้ว่าเขาเกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีก จึงเหลือบมองเขา แต่เขาไม่ได้มองเธอ กลับหันไปถามพี่ใหญ่ “พี่ใหญ่เอาด้วยไหม?”
“พี่ไม่ดื่ม พรุ่งนี้เช้าต้องกลับเป่ยเฉิง” เว่ยเยี่ยนถิงตอบ “ไว้คราวหน้าแล้วกัน”
เว่ยเหลียงเฉินยิ้มอีกครั้ง “ว่าแล้วเชียว ถึงว่าบนโต๊ะไม่มีเหล้า ที่แท้พี่ใหญ่ไม่ดื่ม พวกเราก็เลยอดดื่มไปด้วย”
เด็กไม่รู้จักโตเอ๊ย จิ่นเย่แอบบ่นในใจ
เวลาอยู่ต่อหน้าพี่ใหญ่ สติปัญญาของเว่ยเหลียงเฉินมักลดฮวบลงเหลือแค่สามขวบ มากกว่านั้นไม่ได้แล้ว
คุณนายเว่ยอดถลึงตาใส่เขาไม่ได้ “ถ้าอยากดื่มก็ไม่มีใครห้าม แล้วอีกอย่าง อายุเธอก็ไม่น้อยแล้ว ถึงเวลาควรแต่งงานได้แล้ว ลูกสาวผู้บัญชาการหนิงก็ดี พอดีเธอมาซูเฉิง พรุ่งนี้พวกเธอไปเจอกันสักหน่อย”
เว่ยเหลียงเฉินยังคงยิ้ม “พี่ใหญ่อายุยี่สิบเจ็ดแล้วยังไม่แต่งงาน ถ้าผมชิงแต่งก่อนก็ดูไม่เหมาะสิ”
“พี่ไม่ถือ” เว่ยเยี่ยนถิงเอ่ยเรียบ ๆ
เว่ยเหลียงเฉิน “...”
ดวงตาสีดำหรี่ลงเล็กน้อย แววตาคมกริบฉายความดุดัน
คุณนายเว่ยถลึงตาใส่เขา “พี่ใหญ่ก็คือพี่ใหญ่ ส่วนเธอก็คือเธอ ฉันนัดคุณหนูหนิงไว้แล้ว พรุ่งนี้เจอกันที่สนามม้าบ้านเรา เธอไม่ไปก็ต้องไป”
พอคุณนายเว่ยเอาจริงขึ้นมา ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้บัญชาการเลยสักนิด เว่ยเหลียงเฉินกวาดตามองทุกคนรอบโต๊ะ ก่อนจู่ ๆ จะยกมุมปากขึ้นแล้วตอบว่า “ได้สิ ไปก็ไป”
จิ่นเย่ก้มหน้ากินข้าวเงียบ ๆ
เธอไม่เคยคิดเลยว่าระหว่างเธอกับเว่ยเหลียงเฉินจะมีอนาคตร่วมกัน
ฐานะ ตำแหน่ง และคุณนายเว่ย...แต่ละอย่างล้วนเป็นช่องว่างที่ไม่มีทางข้ามไปได้
ที่พวกเขาอยู่ด้วยกันก็แค่ต่างฝ่ายต่างได้ในสิ่งที่ต้องการ เพราะฉะนั้น ต่อให้เขาไปดูตัวกับผู้หญิงคนอื่น แล้วหมั้นหมายหรือแต่งงานในที่สุด เธอก็ไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด เช่นเดียวกับที่วันหนึ่งเธอเองก็ต้องแต่งงาน
คุณนายเว่ยเห็นสีหน้าลูกชายแล้วหนังตาก็กระตุก “ฉันกับพ่อเธอพูดจริงจังนะ อย่าคิดเล่นลูกไม้อะไรล่ะ”
“ไม่ได้เล่นครับ” จู่ ๆ เว่ยเหลียงเฉินก็หันมามองจิ่นเย่ “พรุ่งนี้วันอาทิตย์ เสี่ยวจิ่นไม่ต้องไปเรียน ไปช่วยพี่รองดูหน่อยไหม?”
จิ่นเย่เกือบสำลักขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอเงยหน้าสบตาดำสนิทของเขา กับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงมุมปากแล้วก็ขนลุกซู่ รีบตอบว่า “ฉันจะไปเยี่ยมคุณอาที่โรงพยาบาลค่ะ”
เธอไม่ได้โกหก ทุกสุดสัปดาห์เธอไปโรงพยาบาลอยู่แล้ว ถ้าช่วงไหนเรียนไม่หนัก วันธรรมดาตั้งแต่วันจันทร์ถึงศุกร์ก็ยังแวะไปด้วย “พี่ให้เจียฉีไปเป็นเพื่อนก็ได้นี่คะ”
เขาไปดูตัว แล้วเธอจะไปด้วยทำไม ไปหาเรื่องเจ็บใจหรือไง?
คงไม่ถึงกับเจ็บใจ แค่ต้องคอยกังวลจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่านั้นเอง
เว่ยเจียฉีพูดยิ้ม ๆ ว่า “ดีเลย ๆ ฉันอยากเห็นหน้าพี่สะใภ้ในอนาคตแล้ว”
“พี่สะใภ้ในอนาคตอะไรกัน ยังไม่มีวี่แววสักหน่อย” เว่ยเหลียงเฉินพูดพลางมองจิ่นเย่ แววตาหม่นลงเล็กน้อย “ไม่ไปจริง ๆ เหรอ?”
น้ำเสียงมีแววข่มขู่อยู่หน่อย ๆ
“ที่จริงน้องรองก็ไม่ต้องรีบไปดูตัวหรอก” จู่ ๆ เว่ยเยี่ยนถิงก็พูดขึ้น
คุณนายเว่ยถามว่า “เยี่ยนถิงหมายความว่า...”
“ผมได้ยินมาว่าคุณหนูหลิงกำลังจะกลับประเทศ”
ทันใดนั้น รอบข้างก็เงียบสนิทไปชั่วขณะ
จิ่นเย่มองเว่ยเหลียงเฉิน เห็นหางตาเขากระตุกวูบ แววตาลึกล้ำยากคาดเดา มือที่กำตะเกียบเส้นเลือดปูดนูนขึ้นมา
จิ่นเย่คิดในใจ เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ มีเพียงคุณหนูหลิงเท่านั้นที่ส่งผลต่ออารมณ์ของเขาได้จริง ๆ
ความเงียบคือสะพานข้ามฟากของคืนนี้
ทุกคนต่างมองเขาเงียบ ๆ
คุณนายเว่ยเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ “กลับมาแล้วหรือ? เธอได้ยินมาจากใคร?”
“ผู้บัญชาการหลิง พ่อของเธอเป็นคนบอก คุณหนูหลิงไปเรียนต่างประเทศสามปี ตอนนี้ได้ปริญญาโทแล้ว เลยอยากกลับมาพัฒนาตัวเองที่บ้านเรา” น้ำเสียงของเว่ยเยี่ยนถิงยังคงราบเรียบเหมือนเคย
“อย่างนั้นเองหรือ...เธอยังไม่ได้แต่งงานใช่ไหม?”
“ยังโสดครับ ผู้บัญชาการหลิงย้ำเรื่องนี้ด้วย”
คุณนายเว่ยเหลือบมองเว่ยเหลียงเฉินอย่างมีนัย “ถ้าอย่างนั้นเรื่องคุณหนูหนิง เราจะ...”
“ไปสิ ทำไมจะไม่ไป ไม่ได้นัดกันไว้แล้วหรือไง? ผู้ชายสุภาพอย่างผมจะเบี้ยวนัดผู้หญิงได้ยังไง” เว่ยเหลียงเฉินกลับมายิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้ง
พูดเสียเหมือนเป็นเรื่องจริงเป็นจัง ถึงจะบอกว่าเบี้ยวนัดผู้หญิง แต่เขาเคยลงไม้ลงมือกับผู้หญิงเสียที่ไหน ก่อนหน้านี้ตอนอยู่โรงเรียน จิ่นเย่เคยถูกเพื่อนนักเรียนหญิงรุมล้อมเพราะมีฐานะเป็นตัวถ่วง เธอเห็นกับตาว่าเขาจับพวกหล่อนไว้ข้างละคน แล้วโยนออกไปไกลหลายเมตร
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปเถอะ” มีตัวเลือกเพิ่มอีกคน คุณนายเว่ยย่อมยินดีอยู่แล้ว แม้ผู้บัญชาการหลิงจะมีอำนาจโดดเด่น แต่ตระกูลหนิงก็เป็นพันธมิตรสำคัญที่ผู้บัญชาการเว่ยต้องการผูกสัมพันธ์ด้วย
“ในเมื่อจิ่นเย่ก็ไปด้วย งั้นให้เธอไปดูตัวด้วยเลยดีไหม?” คุณนายเว่ยรู้จักฉวยโอกาสให้เป็นประโยชน์จริง ๆ เธอมองจิ่นเย่ “ฉันจะลองนัดคุณชายโจวซานดู งานเลี้ยงของคุณนายจางครั้งก่อนเขาบอกว่าถูกใจเธอ อยากเจอเธอมานานแล้ว พวกหนุ่มสาวชอบทำกิจกรรมกัน สนามม้าก็เหมาะเลย”
จิ่นเย่ชะงักไปครู่หนึ่ง นัดดูตัวอีกแล้วหรือ?