หัวใจของหยางสุ่ยเซิงกระตุกวูบ เขาหันขวับไปมองทางเคาน์เตอร์ที่ชายคนนั้นเพิ่งเดินไปทันที
ตรงนั้นว่างเปล่าไร้ผู้คน จะมีเงาคนเหลืออยู่ได้อย่างไร
เขาพุ่งไปถึงหน้าร้านในก้าวเดียว แล้วกวาดตามองไปตามถนนทั้งสองฝั่ง
บนถนนมีผู้คนเดินขวักไขว่พลุกพล่าน ชายที่ชนเขาเมื่อครู่สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีเทาธรรมดา ปะปนอยู่ในฝูงชนจนไม่รู้ว่ามุดหายไปอยู่ซอกมุมไหนแล้ว
“เฮ้ หนุ่มน้อย ทำอะไรน่ะ”
เจ้าของร้านไมเห็นเขาจู่ ๆ ก็พรวดไปที่หน้าร้านแล้วชะเง้อมอง ทั้งยังไม่จ่ายเงิน ก็นึกว่าเขาจะหนี รีบวางงานในมือแล้ววิ่งตามออกมา คว้าแขนหยางสุ่ยเซิงไว้แน่น
“ไม่เอาของแล้วหรือ เงินยังไม่ได้จ่ายเลยนะ!”
หยางสุ่ยเซิงสะบัดมือเขาออก แล้วรีบล้วงเศษเงินที่เหลืออยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมา
นับดูแล้วมีแค่ไม่กี่เหมา ไม่พอจ่ายหนึ่งหยวนสี่เหมาเลยด้วยซ้ำ
“เถ้าแก่ เงินของผม...เมื่อกี้มีคนขโมยไปในร้านคุณ!”
เขาพูดกับเจ้าของร้านด้วยสีหน้าบูดบึ้ง “ตั้งหนึ่งพันกว่าหยวน หายไปหมดเลย!”
“ดูสิ เหลือแค่เศษเงินพวกนี้...”
เจ้าของร้านรับเศษเงินไม่กี่เหมาไป แล้วกวาดตามองหยางสุ่ยเซิงตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อผ้าขาดเก่าของเขาทำให้เจ้าของร้านขมวดคิ้วทันที สีหน้าเผยความไม่เชื่ออย่างชัดเจนปนดูแคลนเล็กน้อย “เงินถูกขโมยหรือ ยังตั้งหนึ่งพันกว่าหยวนอีก?”
“หนุ่มน้อย อายุยังไม่เท่าไร ดันเรียนรู้กลเม็ดแบบนี้เสียแล้วหรือ”
“ไม่มีเงินก็บอกว่าไม่มีสิ จะพูดว่าถูกขโมยทำไม ไม่อายบ้างหรือ”
“ร้านฉันไม่ใช่โรงทานนะ!”
“ถูกขโมยจริง ๆ! ก็คนที่ชนผมเมื่อกี้นั่นแหละ!” หยางสุ่ยเซิงรีบร้อนอธิบาย แต่พูดลอย ๆ ไม่มีหลักฐาน อีกฝ่ายจะเชื่อได้อย่างไร
“ช่างเถอะ ๆ ไปได้แล้ว วางด้ามจอบไว้ ฉันไม่ขายแล้ว” เจ้าของร้านโบกมืออย่างไม่สบอารมณ์ แล้วเอื้อมไปหยิบด้ามจอบในมือหยางสุ่ยเซิง