ในห้องรับรองส่วนตัวด้านหลังโรงชายเย่ไหล่
หวังคุนนั่งไขว่ห้าง จิบชาอย่างเอ้อระเหย ดูท่าทางอารมณ์ดีไม่น้อย
เมื่อครู่เขาเพิ่งส่งคนไปจัดหาเฟอร์นิเจอร์ให้หยางสุ่ยเซิง นับว่าได้ตอบแทนบุญคุณไปบ้าง
“โหย่วกง พี่หยางมาแล้วครับ บอกว่ามีธุระจะพบคุณ” ลูกน้องคนหนึ่งเข้ามารายงานที่หน้าประตู
หวังคุนได้ยินดังนั้นก็วางถ้วยชาลง แล้วนั่งหลังตรงทันที “รีบเชิญเข้ามา!”
หยางสุ่ยเซิงถือจอบคันใหม่เดินเข้ามา สีหน้าไม่ค่อยดีนัก
“น้องหยาง มาที่นี่ได้ยังไง?”
หวังคุนรีบลุกขึ้นต้อนรับอย่างกระตือรือร้น “รีบนั่งก่อน ดื่มชาสักหน่อย!”
“เงินของผมถูกขโมยที่ตำบล” หยางสุ่ยเซิงไม่อ้อมค้อม พูดเข้าเรื่องทันที “หายไปพันกว่าหยวน หมดเกลี้ยงเลย”
“อะไรนะ!” รอยยิ้มบนใบหน้าหวังคุนหายวับ เขาตบโต๊ะดังปัง คิ้วตั้งชัน “บนถิ่นของฉัน กล้าขโมยเงินพี่น้องฉันงั้นหรือ?”
“ใครมันใจกล้าถึงขนาดนี้!”
สีหน้าของเขาพลันหม่นคล้ำ ในตำบลต้าเหลียง เรื่องลักขโมยเกิดขึ้นอยู่เนือง ๆ
แต่กล้าลงมือกับคนที่หวังคุนคอยคุ้มครอง นี่ไม่ต่างอะไรกับตบหน้าเขา
โดยเฉพาะยังเป็นเงินของผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้ด้วย!
“น้องหยาง อย่าเพิ่งร้อนใจ นั่งลงแล้วค่อย ๆ เล่า ถูกขโมยตรงไหน?”
“เห็นหน้าคนร้ายชัดไหม?” หวังคุนข่มความโกรธแล้วถาม
หยางสุ่ยเซิงเล่าเหตุการณ์สั้น ๆ ว่าถูกชนที่ร้านไม้ จากนั้นถึงรู้ว่าเงินหายไปแล้ว
“เห็นหน้าไม่ชัด แต่สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีเทา ตัวไม่สูงนัก ค่อนข้างผอม แล้วก็เคลื่อนไหวเร็วมาก”
“เสื้อผ้าฝ้ายสีเทา ตัวไม่สูง ผอม มือเท้าคล่องแคล่ว...” หวังคุนฟังจบก็หรี่ตาครุ่นคิด นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ “พวกนักเลงที่ทำอาชีพนี้ในตำบลมีอยู่ไม่กี่คน คนที่มือไวขนาดนี้...”