ซูต้าเหนียนส่ายหน้า ใบหน้าเจือแววขอโทษ “น้องชาย ร้านของผมถึงจะชื่อร้านของชำ แต่หลัก ๆ ก็ขายของใช้ประจำวันอย่างน้ำมัน เกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู เข็มด้ายอะไรพวกนี้ ยาสมุนไพร…ไม่ได้ขายจริง ๆ ครับ”
“ถ้าอยากซื้อยาสมุนไพรแท้ ๆ ต้องลองไปถามร้านขายยาทางตะวันออกของตำบลดูครับ”
หยางสุ่ยเซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ร้านขายยาคงตั้งราคาไม่ถูก แถมยังไม่แน่ว่าจะมีโสมป่าของแท้อีกด้วย
“น้องชาย ที่ตามหาโสมป่าเพราะต้องใช้ด่วนหรือ”
หวงหย่งเซียงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับมองหยางสุ่ยเซิงด้วยความสนใจ
“มีข้อกำหนดเรื่องอายุหรือขนาดเป็นพิเศษไหม”
“ใช่ครับ ผมจะเอาไปจัดยาเพื่อบำรุงร่างกายตัวเอง” หยางสุ่ยเซิงพยักหน้าตอบ “ไม่ต้องอายุเยอะ สามถึงห้าปีก็ได้ ไม่ต้องเอาทั้งต้น แค่มีรากโสมสวย ๆ สักสองสามเส้นก็พอครับ”
“โอ้? จัดยาเพื่อบำรุงร่างกายเองงั้นหรือ”
ดวงตาของหวงหย่งเซียงวาบประกาย เขากวาดตามองหยางสุ่ยเซิงตั้งแต่หัวจรดเท้า
ราวกับกำลังประเมินหนุ่มน้อยในชุดเก่าซอมซ่อคนนี้ใหม่อีกครั้ง
“บังเอิญจริง ที่นี่พอมีอยู่บ้าง”
“ท่านหวงมีหรือครับ”
หยางสุ่ยเซิงตาเป็นประกาย “ขาย…ขายให้ผมได้ไหมครับ ต้องใช้เงินประมาณเท่าไหร่”
แต่หวงหย่งเซียงกลับยิ้มพลางโบกมือ “ไม่ขาย ครั้งนี้ผมลงชนบทมาเพื่อรับซื้อยาสมุนไพรโดยเฉพาะ ของที่รับมาแล้ว จะมีเหตุผลอะไรให้เอาไปขายต่อเล่า”
หัวใจของหยางสุ่ยเซิงหนักอึ้ง ความหวังที่เพิ่งผุดขึ้นมาพลันมลายไปอีกครั้ง
“แต่ว่านะ” หวงหย่งเซียงเปลี่ยนเรื่องพลางลูบเครา “ของที่เจ้าต้องการมีไม่มาก แบ่งรากโสมให้สักสองสามเส้นก็ไม่เป็นไร”
สถานการณ์พลิกผัน!
หยางสุ่ยเซิงดีใจจนเกินคาด รีบลุกขึ้นแล้วค้อมตัวคำนับหวงหย่งเซียงอย่างนอบน้อม
“ขอบคุณครับท่านหวง”
“เฮ้อ เรื่องเล็กน้อยเอง ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้”
หวงหย่งเซียงโบกมือ ก่อนลุกเดินเข้าไปในห้องปีกตะวันออกที่เพิ่งออกมาเมื่อครู่
ไม่นานนัก เขาก็ถือกล่องไม้แบนขนาดเท่าฝ่ามือออกมา แล้วเปิดฝาออก
ด้านในปูด้วยผ้าแพรสีแดง มีโสมป่าต้นหนึ่งวางอยู่ ขนาดหนาเท่านิ้วโป้ง รากฝอยแยกชัดเจน และรอยปุ่มบนลำต้นก็มองเห็นได้เด่นชัด