ทั้งสามคนเดินตามคันนา มาถึงเชิงเขาหลังหมู่บ้าน
ใต้แสงจันทร์ ปรากฏที่ดินผืนหนึ่งซึ่งค่อนข้างราบเรียบ เบื้องหน้ามองเห็นแนวคันนาที่เรียงเป็นระเบียบได้ราง ๆ
กลางผืนนามีตาน้ำพุอยู่จริงดังคาด ผิวน้ำระยิบระยับใต้แสงจันทร์ สายน้ำไหลเอื่อย หล่อเลี้ยงผืนดินโดยรอบ
ที่นี่คือที่ดินน้ำพุสิบหมู่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นของบ้านหยางสุ่ยเซิง ดินอุดม น้ำดี นับเป็นผืนดินชั้นหนึ่งของหมู่บ้าน
ทว่าตอนนี้ พืชผลในนากลับไม่ใช่ของตระกูลหยางอีกต่อไปแล้ว
“สุ่ยเซิง ดูสิ ถึงแล้ว”
จ้าวโหย่วไฉเดินนำ ชี้ไปยังผืนนาพลางเอ่ยว่า “เจ้าท่าหงจ้างคนมาดูแล พืชผลเติบโตดีทีเดียว”
น้ำเสียงของเขาเจือความอวดอ้างเล็กน้อย แต่ก็แฝงคำเตือนอยู่ด้วย
“เจ้าท่าหงไม่ใช่คนธรรมดานะ เขาเปิดโรงงานใหญ่ในตัวเมือง มีคนงานอยู่ใต้บังคับบัญชาหลายร้อยคน ทั้งร่ำรวยทั้งมีอิทธิพล”
“ที่ดินผืนนี้เขาเช่ามาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย สัญญากับเอกสารครบถ้วน”
“เพราะงั้น แค่มาดูก็พอแล้ว ความคิดบางอย่างน่ะ ควรตัดใจก็ตัดเสีย”
นี่เป็นการตักเตือนหยางสุ่ยเซิง บอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายมีภูมิหลังแข็งแกร่ง อย่าได้คิดทำอะไรที่ไม่ควร
หยางสุ่ยเซิงยืนอยู่ริมผืนนา มองที่ดินคุ้นตาใต้แสงจันทร์ ในใจรู้สึกหลากหลายปนเปกัน
“เปิดโรงงานในตัวเมืองหรือ? ดูแลคนงานหลายร้อยคน?” เขาถามต่ออย่างไม่ใส่ใจนัก “เจ้าท่าหงนี่มีความสามารถมากขนาดไหนกันแน่?”
“เก่งกาจไม่เบาเลยล่ะ!”
เห็นว่าเขาดูเหมือนแค่สงสัย จ้าวโหย่วไฉจึงลดเสียงลง พูดด้วยความยำเกรงอยู่หลายส่วน “ฉันไม่ค่อยรู้หรอกว่าทำธุรกิจอะไร แต่ได้ยินมาว่าเขาพูดคุยกับพวกผู้นำในอำเภอได้”
“ในโรงงานมีเสียงเครื่องจักรดังครืน ๆ รถบรรทุกเข้าออกขนของกันไม่ขาด สภาพการณ์กับบารมีแบบนั้น... จุ๊ ๆ สรุปก็คือ คนชนบทอย่างพวกเรายั่วโมโหเขาไม่ไหวหรอก”
“สุ่ยเซิง เชื่อลุงสักคำเถอะ เรื่องบางเรื่องผ่านไปแล้วก็ปล่อยให้ผ่านไป มองไปข้างหน้า”
หยางสุ่ยเซิงฟังแล้วพยักหน้าเงียบ ๆ ในใจมีความเข้าใจถึงอำนาจของหงต้าชางชัดเจนขึ้น
เปิดโรงงานในตัวเมือง จ้างคนงานหลายร้อยคน แถมยังมีเส้นสายกับผู้นำในอำเภอ...
นี่เป็นยักษ์ใหญ่ตัวจริง! ตอนนี้เขายังห่างชั้นเกินกว่าจะต่อกรซึ่งหน้าได้