สัมผัสสักครั้ง?
หยางสุ่ยเซิงถึงกับตะลึง มือค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาเบิกกว้าง แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
เขาแค่อยากขู่เธอเล่น ๆ ให้ยัยคุณหนูปากแข็งคนนี้อับอาย เอาคืนความอัดอั้นที่โดนเล่นงานมาตอนกลางวันสักหน่อยเท่านั้น
ใครจะคิดว่าเธอกลับตอบตกลงจริง ๆ?
นี่ไม่เหมือนอวี้เชียนเหวยคนที่เขาจำได้เลย คนที่เคยหลบหน้าเขาราวกับรังเกียจนักหนา
“พูดจริงเหรอ?”
หยางสุ่ยเซิงอดถามซ้ำไม่ได้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
อวี้เชียนเหวยหลับตาแน่น แก้มแดงจัดราวกับเลือดจะซึมออกมา
“พูดเหลวไหลน่า ฉัน อวี้เชียนเหวย พูดแล้วต้องรักษาคำพูด”
ได้ยินหยางสุ่ยเซิงถามย้ำ เธอก็ลืมตาพรึ่บ น้ำเสียงหนักแน่นราวกับยอมเสี่ยงทุกอย่าง “แต่คุณต้องรับปากฉันว่าจะไม่ไปเอาเรื่องคนของร้านสหกรณ์”
“ห้ามทำให้พ่อฉันขายหน้าต่อหน้าคนตั้งมากมาย นี่คือเงื่อนไขแลกเปลี่ยน”
ที่แท้ก็อย่างนี้เอง หยางสุ่ยเซิงเข้าใจแล้ว
เธอกลัวจริง ๆ ว่าเขาจะก่อเรื่องจนบานปลาย ทำให้พ่อซึ่งเป็นหัวหน้าหมู่บ้านต้องเสียหน้าต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นจากในเมือง ในงานเลี้ยงฉลองการสอบติดวันพรุ่งนี้
ไม่คิดเลยว่าเพื่อรักษาหน้าพ่อ เธอจะยอมจ่ายราคาเช่นนี้
เมื่อคิดได้เช่นนั้น ความคิดอยากแกล้งเล่นในใจหยางสุ่ยเซิงก็จางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย
ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือออกไปอย่างหยั่งเชิง ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้หน้าอกของอวี้เชียนเหวยที่ขยับขึ้นลงเล็กน้อยเพราะความประหม่า
เขาอยากลองพิสูจน์ดู
อวี้เชียนเหวยเกร็งตัวขึ้นทันทีราวกับก้อนหิน กลั้นหายใจ หลับตาปี๋ กัดริมฝีปากจนซีด ทั้งร่างสั่นน้อย ๆ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่หลบ เพียงเบือนหน้าไปอีกทาง ท่าทางอัปยศอดสูราวกับยอมให้เขาทำตามใจ