หยางสุ่ยเซิงกลับมายังบ้านซอมซ่อของตัวเอง ในใจราวกับมีก้อนไฟสุมอยู่ ทั้งร้อนทั้งกระสับกระส่าย
ทุกวินาทีที่เฝ้ารอช่างยาวนานเป็นพิเศษ
ในหัวของเขาเดี๋ยวก็คิดถึงเรือนร่างอ่อนนุ่มของหลิ่วอวี้หลาน เดี๋ยวก็คิดถึงเรื่องที่จะไปเผชิญหน้ากับร้านสหกรณ์ในวันพรุ่งนี้ แล้วยังมีความลับที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักบ้านจ้าวโหย่วไฉอีก
ราตรีค่อย ๆ ล่วงลึก
ในที่สุด เสียงฝีเท้าแผ่วเบายิ่งก็ดังมาจากด้านนอก ใกล้เข้ามาจากที่ไกล ก่อนจะหยุดลงหน้าบ้านของเขา
มาแล้ว!
หยางสุ่ยเซิงดีใจในใจ กลั้นหายใจแล้วหัวเราะเงียบ ๆ ในความมืด จากนั้นก็ไปหลบหลังประตู เตรียมเซอร์ไพรส์หลิ่วอวี้หลาน
ประตูถูกผลักเปิดออกเบา ๆ เป็นช่องเล็กน้อย เงาร่างเพรียวบางตะแคงตัวแทรกเข้ามาอย่างระมัดระวัง แถมยังเอื้อมมือดึงประตูให้ปิดตาม
ตอนนี้แหละ!
หยางสุ่ยเซิงก้าวพรวดออกมาจากหลังประตูอย่างเงียบเชียบ กางแขนออกแล้วโอบกอดคนตรงหน้าจากด้านหลังไว้แน่นเต็มอ้อมแขน
แขนทั้งสองข้างกระชับเข้าทันที สัมผัสได้ชัดถึงเรือนร่างนุ่มนิ่มและบอบบางในอ้อมกอด
เอ๊ะ?
ดูเหมือนจะผอมกว่าหลิ่วอวี้หลานอยู่หน่อย โครงกระดูกก็เล็กกว่า แต่ตรงที่ควรมีเนื้อกลับอวบอิ่มและนุ่มเด้งมือ ผ่านเสื้อผ้าบาง ๆ ยังสัมผัสได้ถึงความกระชับและส่วนโค้งเว้าแบบสาววัยแรกรุ่น
“อ๊า—”
เสียงกรีดร้องแหลมสูงจนแทบแตกพร่าพลันระเบิดขึ้นในอ้อมแขนของเขา
“ปล่อยฉันนะ หยางสุ่ยเซิง!”
ร่างในอ้อมกอดแข็งทื่อขึ้นมาทันที ก่อนจะเริ่มดิ้นขัดขืนสุดชีวิต คำด่าทอตามมาติด ๆ “ไอ้คนลามก! ไอ้สารเลว! แกฉวยโอกาสเอาเปรียบฉันอีกแล้ว เรื่องนี้ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!”