“ร้านถ่ายรูปหรือ?” เจ้าของร้านอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปยังอีกฟากของตลาดอย่างกระตือรือร้น “มีสิ มี ออกประตูทิศตะวันตกของตลาดแล้วเลี้ยวขวา เดินไปสักร้อยเมตรก็จะเจอร้านถ่ายรูปหงซิง”
“ร้านนั้นเปิดมานาน เป็นร้านเก่าแก่เชียวล่ะ!”
“ขอบคุณครับ”
หยางสุ่ยเซิงพยักหน้า หิ้วถุงที่ใส่เสื้อผ้ากับถุงน่องเต็มถุง แล้วหันไปเดินตามทางที่เจ้าของร้านชี้
พอออกจากประตูทิศตะวันตกของตลาดสินค้าเบ็ดเตล็ด เขาก็เห็นป้าย “ร้านถ่ายรูปหงซิง” อยู่บนถนนที่ค่อนข้างเงียบสงบจริง ๆ
หน้าร้านไม่ใหญ่ ในตู้กระจกติดรูปถ่ายขาวดำกับรูปที่ลงสีไว้หลายใบ ส่วนใหญ่เป็นรูปถ่ายติดบัตรหน้าตึง มีรูปทิวทัศน์อยู่ไม่กี่ใบ
หยางสุ่ยเซิงผลักประตูเข้าไป ข้างในมีชายวัยกลางคนสวมแว่น ผมบาง นั่งตัดแต่งรูปอยู่หลังเคาน์เตอร์ พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น
“สหาย มาถ่ายรูปหรือ?”
“ถ่ายรูปติดบัตรหรือรูปศิลปะ?”
เจ้าของร้านดันแว่นขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“เจ้าของร้าน ผมไม่ได้มาถ่ายรูป แค่อยากถามว่าที่นี่ขายกล้องหรือเปล่า” หยางสุ่ยเซิงถามตรง ๆ
“ซื้อกล้องหรือ?” เจ้าของร้านอึ้งไปครู่หนึ่ง ราวกับได้ยินเรื่องแปลกประหลาด เขากวาดตามองหยางสุ่ยเซิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะส่ายหน้า “สหาย คุณไม่ได้เข้าใจผิดใช่ไหม? ของแบบนั้นต้องไปห้างใหญ่ในเมือง หรือไม่ก็เมืองเอกถึงจะมีขาย”
“ตำบลต้าเหลียงของเราเป็นบ้านนอกกันดาร ใครจะขายของแบบนั้น? แพงจะตาย ใครจะซื้อไหว?”
“แล้วของมือสองล่ะครับ? อย่างกล้องเก่าที่คุณเปลี่ยนแล้วน่ะ” หยางสุ่ยเซิงยังไม่ยอมแพ้