ในความทรงจำของหยางสุ่ยเซิง ทางใต้ของเมืองเคยเป็นที่รกร้าง แต่ตอนนี้กลับมีอาคารแถวคอนกรีตทอดยาวขึ้นมา หน้าร้านทาสีขาวสะอาดตา แขวนป้ายหลากสีสันไว้เต็มไปหมด
ดูแล้วครึกครื้นและทันสมัยกว่าตลาดเก่าอยู่ไม่น้อย
มีทั้งร้านขายเสื้อผ้า ร้านขายรองเท้ากับถุงเท้า ร้านขายของใช้ประจำวัน แม้แต่แผงเล็ก ๆ ที่ขายวิทยุกับม้วนเทปก็ยังมี ร้านค้าตั้งเรียงติดกัน ลำโพงเปิดเพลงป๊อปเสียงดังหนวกหู พ่อค้าแม่ขายตะโกนเรียกลูกค้าจนสุดเสียง ราวกับวันนัดตลาด
คนที่เดินขวักไขว่ส่วนใหญ่เป็นหญิงสาวกับสะใภ้วัยสาว การแต่งกายก็นำสมัยกว่าคนในหมู่บ้านอยู่บ้าง
หยางสุ่ยเซิงเดินอยู่ท่ามกลางร้านรวง รู้สึกตาลายเล็กน้อย
หลายปีมานี้เขาใช้ชีวิตราวกับคนปัญญาอ่อน แทบไม่เคยเข้าเมือง ไม่ต้องพูดถึงตลาดที่เพิ่งสร้างใหม่แห่งนี้เลย
เขาเดินดูร้านไปทีละร้าน ก่อนจะหยุดอยู่หน้าร้านเสื้อผ้าที่ป้ายเขียนว่า “ร้านเสื้อผ้าลี่เหริน” หน้าร้านนี้กว้างกว่าร้านอื่น กระจกเช็ดจนใสสะอาด เสื้อผ้าข้างในก็มีให้เลือกหลายแบบ ดูมีระดับกว่าร้านอื่น
“อ้าว น้องชาย มาซื้อเสื้อผ้าเหรอจ๊ะ”
พอเขาเดินเข้าไป หญิงวัยราวยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปดปี ผมดัดลอนใหญ่ สวมเสื้อยืดรัดรูป ก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที
“อยากดูอะไรล่ะ กระโปรง กางเกง หรือเสื้อเชิ้ต”
“ของที่ร้านเรามีแต่แบบใหม่ล่าสุดเลยนะ!”
เจ้าของร้านหน้าตาพอใช้ได้ ใบหน้ารูปไข่ ปากทาลิปสติกสีแดงสด ทว่าดวงตากลับฉายแววเจ้าเล่ห์และคอยประเมินคน
โดยเฉพาะเสื้อยืดที่รัดแนบลำตัวจนหน้าอกหน้าใจนูนเด่น เอวบางราวกับใช้มือเดียวก็โอบรอบได้ ส่วนกางเกงสีดำด้านล่างรัดเรียวขาที่ยาวตรงทั้งสองข้าง เธอสวมรองเท้าหนังส้นสูงปานกลาง เดินไปเดินมาในร้านจนเกิดเสียง “กึก กึก”
หยางสุ่ยเซิงไม่ได้มองเธอ สายตากวาดผ่านเสื้อผ้าที่แขวนอยู่ ก่อนจะไปหยุดที่กระโปรงสองตัว