“ไม่มีเรื่องอะไรหรอก แค่ตอนบ่ายฉันล่าหมูป่ามาได้ตัวหนึ่ง ยังพอมีเวลาเหลือ เลยแวะมาดูความคืบหน้าทางนี้” เจียงเซี่ยพูดจบ ฉินอวิ๋นไห่ยังไม่ทันได้ตอบ สมาชิกคอมมูนที่อยู่ไม่ไกลกลับตื่นเต้นกันขึ้นมาก่อน
“ปัญญาชนเจียง เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ คุณล่าหมูป่ามาได้ตัวหนึ่งเหรอ” สมาชิกคอมมูนคนหนึ่งถาม พลางมองสำรวจเจียงเซี่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า
พวกเขานึกไม่ออกจริง ๆ ว่าร่างกายบอบบางอย่างเจียงเซี่ยจะฆ่าหมูป่าตายได้อย่างไร
“ใช่แล้ว คืนนี้พวกคุณแบ่งเนื้อกันได้เลย” เจียงเซี่ยมองสมาชิกคอมมูนแล้วพูด
“ปัญญาชนเจียง คุณ...คุณฆ่าหมูป่าได้ยังไง” สมาชิกคอมมูนต่างคิดว่าเจียงเซี่ยกำลังคุยโวหรือเปล่า
หมูป่าตัวหนึ่งเชียวนะ แม้แต่พวกเขายังฆ่าไม่ตาย แล้วเจียงเซี่ยที่ดูบอบบางแบบนี้จะฆ่าหมูป่าได้อย่างไร
“ฉันแรงเยอะ แค่ต่อยมันไม่กี่หมัดก็ตายแล้ว” เจียงเซี่ยพูดอย่างไม่ใส่ใจ สมาชิกคอมมูนฟังแล้วได้แต่มองหน้ากัน
ฉินอวิ๋นไห่รู้ความสามารถของเจียงเซี่ยดี เห็นว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ จึงพูดว่า “ขึ้นเขาไปล่าหมูป่าคงเหนื่อยมาก กลับไปพักผ่อนให้เต็มที่นะ พอฉันจัดการธุระเสร็จแล้วจะไปหา”
“งั้นรีบมาหน่อยนะ ป้าชวนฉันไปกินข้าวที่บ้านคุณ ฉันรับปากแล้ว” คำพูดของเจียงเซี่ยทำให้ฉินอวิ๋นไห่ดีใจอยู่ในใจ
“ได้ เธอรอฉันไปรับที่ที่พักปัญญาชนนะ แล้วเราค่อยไปบ้านฉันด้วยกัน” เมื่อฉินอวิ๋นไห่นึกว่าคู่ของเขากำลังจะไปเยี่ยมบ้านในที่สุด เขาก็รู้สึกซาบซึ้งใจแม่ของตัวเองมาก
เห็นเขาดีใจขนาดนั้น เจียงเซี่ยก็พลอยอารมณ์ดีไปด้วย