“ป้าจ๋า ไม่ต้องห่วง หนูรักชีวิตตัวเองมากนะ” เจียงเซี่ยมองออกว่าหยุนลี่หลานเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอจริง ๆ “ตอนเที่ยงสมาชิกคอมมูนในกองผลผลิตช่วยพูดให้หนู หนูเลยคิดว่าตอนบ่ายจะลองเข้าป่าไปดู เผื่อจะล่าหมูป่ามาให้ทุกคนได้กินอาหารดี ๆ บ้าง ไม่คิดเลยว่าโชคดีขนาดนี้ เข้าป่าไปก็เจอหมูป่าพอดี”
“ปัญญาชนเจียง ตอนเที่ยงพวกเราช่วยพูดให้เธอก็เต็มใจอยู่แล้ว ไม่คิดเลยว่าเธอจะเข้าป่าไปล่าหมูป่าจริง ๆ” หลี่ลำโพงอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก พอตั้งสติได้ก็พูดต่อ “ถ้าเธอเข้าป่าไปล่าหมูป่าแล้วเกิดเรื่องขึ้นมา ครอบครัวหัวหน้ากองผลิตคงไม่ถลกหนังพวกเราหรอกนะ”
ประโยคหลังของหลี่ลำโพงออกแนวพูดหยอกล้อเสียมากกว่า
แต่ถ้าเจียงเซี่ยเกิดเรื่องขึ้นจริง ครอบครัวหัวหน้ากองผลิตคงโกรธมากแน่
ถึงอย่างไรเจียงเซี่ยก็เกิดเรื่องเพราะเข้าไปล่าหมูป่านี่นา
“เด็กคนนี้กล้าหาญจริง ๆ” ป้าหลินเห็นหมูป่าแล้วกลืนน้ำลายลงคอ แต่พอนึกถึงสิ่งที่เจียงเซี่ยทำ ก็ยังอดนับถือไม่ได้
“ปัญญาชนเจียง เธอล่าหมูป่าด้วยตัวเองจริง ๆ เหรอ” เฉิ่นเจี้ยนเชอะจากที่พักปัญญาชนอดถามขึ้นมาไม่ได้
เขาถึงกับคิดว่า ถ้าต่อไปอยากกินเนื้อหมูป่า จะให้ ปัญญาชนเจียงเข้าป่าไปล่ากลับมาสักตัวได้หรือเปล่า
ถ้าเป็นอย่างนั้น เจียงเซี่ยไม่ย้ายออกจากที่พักปัญญาชนก็ดีกว่าสินะ
เจียงเซี่ยล่าหมูป่ามาได้หนึ่งตัว พวกเขาที่ที่พักปัญญาชนก็จะได้อานิสงส์ไปด้วยอีกหน่อยหรือเปล่า
“ใช่ ฉันล่าเอง” เจียงเซี่ยมองอีกฝ่ายออก รู้ว่าเฉิ่นเจี้ยนเชอะกำลังคิดอะไรอยู่ แต่แผนของเขาไม่มีทางสำเร็จแน่นอน