“อย่างไรก็เป็นแค่นักเลงเจ้าถิ่น ความคิดคงไม่ปกติอยู่แล้ว” ฉินอวิ๋นไห่ได้ยินเสียงนุ่มนิ่มของเธอ ในใจก็พลันเกิดระลอกคลื่นขึ้นมา
“เห็นหลี่เหลียนหัวรังเกียจขนาดนี้ เราควรเติมฟืนอีกหน่อย ให้พวกเขาผูกมัดกันไปเลยไหม” เจียงเซี่ยนึกถึงแผนการของหลี่เหลียนหัวกับหวังโก่วเชิ่ง น้ำเสียงเย็นลงเล็กน้อย “ที่ปล่อยให้พวกเขาเถียงกันอยู่นานก็เพื่อให้ทุกคนรู้ว่า ที่หลี่เหลียนหัวจะแต่งกับหวังโก่วเชิ่งเป็นแผนการที่เธอคิดเองทั้งนั้น หลังแต่งงาน ไม่ว่าจะเป็นคนบ้านหวังหรือสมาชิกในกองผลิต ก็มีหนทางทำให้ชีวิตหลี่เหลียนหัวไม่เป็นสุขได้ทั้งนั้น”
“ได้” ฉินอวิ๋นไห่รับคำ แล้วช่วยเติมฟืน “หวังโก่วเชิ่ง ในเมื่อเธอเป็นเมียแกแล้ว ก็พากลับไปอบรมสั่งสอนเถอะ อย่ามัวเสียเวลาที่นี่จนทุกคนกลับบ้านไปกินข้าวเที่ยงไม่ได้”
คนอื่น ๆ ได้ยินฉินอวิ๋นไห่พูดดังนั้น ก็พยักหน้าคล้อยตามทันที “ใช่แล้ว รีบพากลับไปเถอะ”
“พวกแกกล้า!” หลี่เหลียนหัวมองทุกคนด้วยแววตาเคียดแค้น “พวกแกกำลังบีบบังคับให้ฉันแต่งงาน ฉันจะไปฟ้องพวกแก”
“ไม่แต่งก็ได้” ฉินอวิ๋นไห่เอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ให้ลุงพานใช้รถวัวส่งแกไปกรมตำรวจเลยก็ได้ ฉันจะได้คิดบัญชีกับแกให้รู้เรื่องด้วยว่าแกวางแผนหลอกใช้คู่ของฉันได้ยังไง”
หลี่เหลียนหัวหน้าซีดเผือด หวังโก่วเชิ่งเห็นดังนั้นก็เดินเข้าไปลากตัวเธอ “ไปฟาร์มยังดีกว่ากลับบ้านกับฉันอีกหรือไง”
ระหว่างไปฟาร์มกับแต่งงานกับหวังโก่วเชิ่ง ในใจหลี่เหลียนหัวกำลังต่อสู้กันอย่างหนัก
เธอมองเจียงเซี่ยที่ยืนอยู่ข้างฉินอวิ๋นไห่อย่างปลอดภัย มีเขาคอยปกป้องดูแล แล้วจ้องเจียงเซี่ยอย่างเคียดแค้น หัวใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง