“ก่อนหน้านี้ฉันยังอยากถามโฮสต์อยู่เลยว่า ไม่ใช่บอกว่าถ้าลงมือได้ก็ไม่ต้องพล่ามหรือไง? แล้วทำไมยังพูดกับเหอเหม่ย์ลี่ตั้งมากมาย ที่แท้จุดประสงค์อยู่ตรงนี้นี่เอง” ระบบอยากถามอยู่หลายครั้ง แต่ไม่มีโอกาส เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้ดูเรื่องสนุกแบบนี้ เลยดูจนเพลิน
“คนเรามักตัดสินจากความประทับใจแรก และเรื่องแค่นี้ก็ยังไม่ถึงขั้นต้องลงมือ” เจียงเซี่ยไม่อยากทำนา แน่นอนว่าต้องสร้างความประทับใจแรกให้ดีก่อน
ใช้เงินยี่สิบหยวนนี้จัดการปัญหาที่จะตามมาได้เกือบหมด เธอคิดว่าคุ้มกว่าซ้อมเหอเหม่ย์ลี่สักยกเสียอีก
“เอาละ ทุกคนแยกย้ายกันได้แล้ว” หัวหน้ากองผลิตบอกคนอื่น ๆ
เจียงเซี่ยเห็นดังนั้นก็รีบล้วงลูกอมสี่เม็ดออกจากกระเป๋า แบ่งยัดลูกอมกระต่ายขาวตัวใหญ่ให้หยุนลี่หลานกับหลี่ลำโพงคนละสองเม็ด “วันนี้ขอบคุณคุณป้าทั้งสองที่ช่วยพูดแทนฉัน ตอนจือชิงเหอกีดกันฉัน โดยเฉพาะคุณป้าลี่หลาน พอบ้านฉันสร้างเสร็จแล้ว เชิญมาร่วมฉลองขึ้นบ้านใหม่ด้วยนะคะ”
หวังว่าลูกอมสองเม็ดนี้จะช่วยได้บ้าง
เดิมทีเหอเหม่ย์ลี่ก็เสียดายเงินยี่สิบหยวนของตัวเองอยู่แล้ว ที่ถูกเจียงเซี่ยเอาไปบริจาคด้วยวิธีเหยียบย่ำชื่อเสียงของเธอ
ตอนนี้ได้ยินเจียงเซี่ยพูดเชิญคนมาร่วมงานต่อหน้า สีหน้าที่เดิมก็หม่นคล้ำอยู่แล้วจึงยิ่งดูแย่ลง
แต่เธอทำอะไรไม่ได้ ได้แต่โกรธจนหันหลังกลับเข้าห้องไป
เดิมทีหยุนลี่หลานกำลังจะปฏิเสธลูกอมที่เจียงเซี่ยยื่นให้ แต่พอได้ยินคำพูดนั้นก็หัวเราะออกมา “ทุกคนเป็นพยานนะ อย่าลืมล่ะว่าวันนี้เธอชวนฉันไปร่วมฉลองขึ้นบ้านใหม่”