“จือชิงเหอ คุณหมายความว่ายังไงกันแน่? จะไล่ปัญญาชนเจียงออกไป แล้วสร้างบ้านอยู่เองหรือไง?” หยุนลี่หลานโมโหจนปรี๊ดแตก ระดมคำพูดใส่เหอเหม่ย์ลี่เป็นชุด “เด็กสาวหน้าตาสะสวยขนาดนี้ คุณกลับให้เธอออกไปอยู่คนเดียว ถ้าคิดจะเอาชีวิตเธอก็พูดมาตรง ๆ เลยสิ”
สีหน้าเหอเหม่ย์ลี่ซีดเผือด ในใจด่าเจียงเซี่ยว่าเป็นนังตัวดี กล้าดียังไงมาทำลายชื่อเสียงเธอแบบนี้
ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป แล้วมีคนไปร้องเรียนว่าเธอข่มเหงเพื่อนร่วมงาน เธอคงต้องรับผลที่ตามมาไม่ไหวแน่
เธอถลึงตาใส่เจียงเซี่ยอย่างแค้นเคือง ก่อนเริ่มอธิบายอย่างน้อยใจว่า “ป้าหยุน ท่านเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้น”
ถึงในใจเธอจะหวังให้เจียงเซี่ยย้ายออกไปแล้วเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นจริง ๆ แต่ก็ไม่อาจทำตามเป้าหมายด้วยการแบกรับชื่อเสียเช่นนี้ได้
“ถ้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น แล้วหมายความว่ายังไง? ต่อให้ต้องแยกไปอยู่จริง ๆ ก็ไม่ใช่ว่าพอเห็นว่าอีกฝ่ายมีฐานะดีหน่อยแล้วจะผลักไสให้ออกไปสร้างบ้านเองแบบนี้” หยุนลี่หลานตำหนิ “แล้วทำไมคุณไม่ควักเงินย้ายออกไปอยู่เองล่ะ?”
“ฉัน……” เหอเหม่ย์ลี่พึมพำ “ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้น”
“คุณไม่มีเงินมากขนาดนั้น แล้วคนอื่นมีหรือไง? คุณบีบให้ปัญญาชนเจียงย้ายออกไปอยู่เองแบบนี้ อย่างน้อยก็ควรออกเงินให้สักก้อนหรือเปล่า?” หยุนลี่หลานเกลียดปัญญาชนหญิงใจร้ายอย่างเหอเหม่ย์ลี่เป็นที่สุด
“ใช่แล้ว เธอบีบให้คนอื่นออกไปอยู่คนเดียว จะอาศัยแค่ปากพูดอย่างเดียวไม่ได้หรอกมั้ง?” สมาชิกคอมมูนคนอื่น ๆ ต่างพากันพึมพำ
เจียงเซี่ยยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เดิมทีเธอคิดไว้แล้วว่าถ้าไม่มีใครเตือนให้เหอเหม่ย์ลี่จ่ายเงิน เธอก็จะช่วยเตือนสักหน่อย