“งั้นเธอขึ้นเขาไปตัดหญ้าเลี้ยงหมูก่อนนะ รอฉินอวิ๋นไห่กลับจากเมืองแล้ว ฉันจะให้เขาขึ้นเขาไปรับเธอ” หยุนลี่หลานแอบด่าลูกชายตัวเองในใจอีกครั้ง ต้องการตัวเมื่อไรก็ไม่เคยอยู่เลย
เจียงเซี่ยรีบปฏิเสธ “คุณป้า ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันจัดการเองได้จริง ๆ อีกอย่าง วันนี้เขาไม่ได้จะช่วยฉันคุมงานสร้างบ้านเหรอคะ ฉันยังรอจะย้ายออกจากที่พักปัญญาชนให้เร็วที่สุดอยู่เลยค่ะ”
“ก็ได้ งั้นระวังตัวด้วยนะ” หยุนลี่หลานเห็นว่าเจียงเซี่ยไม่อยากให้ไปจริง ๆ จึงไม่ฝืนใจ
เจียงเซี่ยรับตะกร้าคาบหลังสองใบที่โจวเจี้ยนเย่ยื่นให้ ซึ่งซ้อนกันอยู่ แล้วมุ่งหน้าไปยังเชิงเขา
เจียงเซี่ยเพิ่งจากไปได้ไม่นาน ฉินอวิ๋นไห่ก็มาหาโจวเจี้ยนเย่ที่ทีมย่อยที่ 10
“พี่ไห่” โจวเจี้ยนเย่เห็นฉินอวิ๋นไห่ก็รีบทัก “พี่มาหาปัญญาชนเจียงเหรอครับ”
ฉินอวิ๋นไห่พยักหน้า “ซีเซียอยู่ไหน”
ระหว่างทางกลับเขาเจอสมาชิกคอมมูนคนอื่น ๆ จึงรู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่ลานตากข้าวเมื่อเช้า แล้วรีบมาที่นี่ทันที
“เธอขึ้นเขาไปตัดหญ้าเลี้ยงหมูแล้วครับ” โจวเจี้ยนเย่พูดจบ ฉินอวิ๋นไห่ก็หันหลังเดินจากไป
“พี่ไห่ รอก่อนครับ...” โจวเจี้ยนเย่รีบเรียกเขาไว้ “พี่จะไปหาปัญญาชนเจียงใช่ไหมครับ”
ฉินอวิ๋นไห่ชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมามอง
โจวเจี้ยนเย่กลัวว่าฉินอวิ๋นไห่จะเดินหายไปเสียก่อน จึงรีบพูดว่า “ปัญญาชนเจียงให้พี่ช่วยสร้างบ้านให้ เธออยากย้ายออกมาเร็ว ๆ ครับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เดิมทีฉินอวิ๋นไห่คิดจะไปหาเจียงเซี่ย แต่กลับเปลี่ยนทิศทางเดินไปอีกทางหนึ่ง