เจียงเซี่ยเดินไปอีกทางหนึ่ง ที่นั่นก็เป็นป่าลึกเช่นกัน เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น เธอก็โยนตะกร้าคาบหลังเข้าไปในมิติความจุทันที
ในป่าลึกมีสัตว์ป่าและสมุนไพรอยู่ค่อนข้างมาก
เจียงเซี่ยเดินไปได้สิบกว่านาทีก็พบไก่ป่า
ขณะที่กำลังคิดจะใช้ก้อนหินขว้างให้ตายในคราวเดียว ระบบก็เอ่ยขึ้นก่อนว่า “โฮสต์ จับเป็นสิครับ จะได้คะแนนมากกว่า”
พอได้ยินดังนั้น แรงที่เจียงเซี่ยใช้ขว้างก้อนหินในมือก็เบาลงมาก
ถ้าเมื่อวานก้อนหินก้อนเดียวทำให้ไก่ป่าตายได้ วันนี้ก็ทำได้แค่ทำให้มันสลบไปเท่านั้น
หลังจับไก่ป่าได้สี่ตัวติดต่อกัน เจียงเซี่ยก็ใช้จิตสำนึกนำไก่ป่าขึ้นขาย
บนหน้าจอยังมีข้อความให้เลือกด้วยว่าเป็นของมีชีวิตหรือไม่
เธอดูตารางเปรียบเทียบราคาด้านบน ของมีชีวิตจะได้คะแนนมากกว่าอีกสิบคะแนน
ไก่ป่ามีชีวิตหนึ่งตัวขายได้ยี่สิบคะแนน ไก่ป่าสี่ตัวก็ได้แปดสิบคะแนน
“คะแนนน้อยเกินไปแล้ว” เจียงเซี่ยนึกถึงว่าเธอจับไก่ป่ามาสี่ตัวได้แค่แปดสิบคะแนน แต่เวลาซื้อของในตลาดสรรพสิริสารพัดสาระ ทีไรก็ต้องใช้คะแนนหลักพันทั้งนั้น
เห็นได้ชัดว่าไม่สมเหตุสมผลเลย
ระบบกล่าวว่า “ตลาดสรรพสิริสารพัดสาระของระบบนี้ยังต้องพึ่งคะแนนจากการเพาะปลูก คุณลองสะสมคะแนนให้ถึงสามพันก่อน ดินดำในมิติความจุจะขยายพื้นที่ออก ถึงตอนนั้นคุณก็ปลูกธัญพืชได้มากขึ้นในคราวเดียว คะแนนก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย”
“ถ้ามีสามพันคะแนน จะปลดล็อกที่ดินได้เท่าไร” เจียงเซี่ยถาม
ตอนนี้เธอมีคะแนนสองพันกว่า แต่ดินดำในมิติความจุมีอยู่แค่ครึ่งไร่เท่านั้น