“ปัญญาชนเจียง คุณจับหมูป่าได้จริงเหรอ?” ป้าหลินสายข่าวเห็นเรื่องชาวบ้านจ้องเจียงเซี่ยด้วยดวงตาเป็นประกาย พอนึกถึงเนื้อหมูป่าก็กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
“ใช่แล้ว ปัญญาชนเจียง ตัวเล็กบอบบางอย่างคุณจะจับหมูป่าได้เหรอ? อย่าบอกนะว่าล้อพวกเราเล่น ยังไงพวกผู้ชายแข็งแรงในกองผลิตก็ยังไม่กล้าเข้าไปง่าย ๆ เลย” ป้าฮวง เพื่อนสนิทของป้าหลินเองก็ถามด้วยความสงสัย
“พวกคุณสองคนพูดอะไรกัน? ซีเซียจะไปจับหมูป่าได้ยังไง” หยุนลี่หลานจ้องทั้งคู่เขม็ง แทบอยากลงมือ
“เธอพูดเองนี่นา” ป้าฮวงเบะปาก
ป้าหลินกลอกตาไปมา “ปัญญาชนเจียงคงจะให้เจ้าหนุ่มอวิ๋นไห่ช่วยจับให้สินะ?”
“ถ้าเขาเป็นคนจับ นับไหม?” เจียงเซี่ยมองป้าหลินแล้วถาม
“แน่นอนว่าไม่นับ” คนที่พูดคือหวังต้าเจี่ยว “คุณจะเข้าไปอยู่ทีมย่อยที่ 10 แล้วให้ฉินอวิ๋นไห่ที่เป็นทหารไปจับหมูป่าแทน แบบนี้ไม่เท่ากับโกงอย่างที่ทุกคนพูดหรอกหรือ?”
“หวังต้าเจี่ยว คุณอยากตายหรือไง?” หยุนลี่หลานโมโหแทบตาย นังผู้หญิงคนนี้จงใจเป็นปฏิปักษ์กับเธอชัด ๆ
“หวังต้าเจี่ยว คุณพูดให้น้อยหน่อยเถอะ” หลี่ลำโพงสนิทกับหยุนลี่หลาน แน่นอนว่าย่อมอยู่ข้างหยุนลี่หลาน “ปัญญาชนเจียงตัวเล็กบอบบางขนาดนี้ ถ้าถูกพวกคุณบีบให้เข้าไปจับหมูป่าบนเขาจนเกิดเรื่องขึ้นมา คุณคิดว่าเจ้าหนุ่มอวิ๋นไห่จะปล่อยพวกคุณไปง่าย ๆ เหรอ?”
“อะไรนะ? เขายังกล้าตีหญิงแก่อย่างฉันอีกเหรอ?” หวังต้าเจี่ยวเท้าเอว ใบหน้าขรุขระน่าเกลียดน่าขัน “เขาเป็นทหารกล้าตีฉัน ฉันก็กล้าไปโวยวายถึงหน่วยของเขาเหมือนกัน”
หยุนลี่หลานมองเธออย่างเย็นชา หลี่ลำโพงเหลือบมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง ก่อนพูดเนิบ ๆ ว่า “เขาไม่ตีคุณหรอก แต่ตีลูกชายคุณได้”