“เจ้าทำผิด แล้วทำไมจะทำอย่างนี้กับคนอื่นไม่ได้” หยุนลี่หลานหันไปมองหัวหน้ากองผลิต “ตาแก่ จือชิงเหอคนนี้ไม่เพียงเข้ามายุ่งเรื่องคู่ของคนอื่น ยังด่าทอคนอื่นตามอำเภอใจ ปัญหาทางความคิดร้ายแรงมาก ทำตามที่ลูกชายพูดเถอะ ส่งนางไปสำนักงานจัดการยุวชนลงชนบท แล้วให้คนที่นั่นส่งต่อไปฟาร์ม”
ที่จริงฉินอวิ๋นไห่กับหยุนลี่หลานสองสามีภรรยารู้ดีว่าสถานการณ์ของเหอเหม่ย์ลี่ยังไม่ถึงขั้นต้องส่งไปฟาร์ม แต่ก็ไม่ขัดอะไรที่หัวหน้ากองผลิตจะช่วยเล่นตามน้ำ
“ใช่ ส่งไปสำนักงานจัดการยุวชนลงชนบท” หัวหน้ากองผลิตพยักหน้า “ฉันจะไปตามลุงพานให้ขับรถวัวมา”
“ไม่ ไม่ได้ไปนะ” เหอเหม่ย์ลี่ตกใจจนหน้าซีด รีบพุ่งไปขวางหน้าหัวหน้ากองผลิต “หัวหน้ากองผลิต ฉันผิดไปแล้ว ต่อไปจะไม่ทำอีก ขอร้องล่ะ ยกโทษให้ฉันสักครั้งเถอะ”
“คนที่มีปัญหาทางความคิดอยู่ในกองผลิตของเรา ย่อมส่งผลต่อการประเมินกองผลิตดีเด่น ในฐานะหัวหน้ากองผลิต ฉันมีหน้าที่ส่งพวกคนไม่ดีออกไป” พอเห็นเหอเหม่ย์ลี่ หัวหน้ากองผลิตก็อดถอนใจไม่ได้
กลัวถึงขนาดนี้แล้ว ทำไมยังปากเสียไม่เลิกนะ
ก่อนหน้านี้ก็เคยถูกสมาชิกคอมมูนตีเพราะปากเสีย แต่สุดท้ายก็ยังแก้ไม่หาย
ตอนนี้ยังมาหาเรื่องว่าที่ลูกสะใภ้คนเล็กของเขาอีก
ไม่รู้หรือไงว่าคนในบ้านเขาปกป้องพวกเดียวกันขนาดไหน
“ใช่ คนที่มีปัญหาทางความคิดก็ต้องส่งไป” มีสมาชิกคอมมูนรีบแทรกขึ้นมา
“กองผลิตของเราจะให้เกิดเรื่องอะไรไม่ได้หรอก ถ้าทำให้เสียโควตากองผลิตดีเด่นขึ้นมาคงแย่ รีบส่งนางไปเถอะ” หลี่ลำโพงก็ออกมาร่วมวงด้วย
“ไม่ ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้น ฉันขอโทษ” เหอเหม่ย์ลี่เห็นท่าทางจริงจังของหัวหน้ากองผลิตก็ยิ่งหวาดกลัว นางหันไปมองปัญญาชนเจียง แทบจะคุกเข่าลงอ้อนวอน “ปัญญาชนเจียง ขอโทษนะ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ฉันปากเสีย จะไม่พูดเรื่องพวกนั้นอีกแล้ว”