“เจียงเซี่ย ฉันจะฆ่านาย... ฉันจะฆ่านายให้ได้” เหอเหม่ย์ลี่แผดเสียงคำรามราวกับคนบ้า แต่พอนึกถึงฝีมือการต่อสู้ของเจียงเซี่ย เธอก็ไม่กล้าเข้าไปหาเรื่อง ทำได้เพียงหาคนมาช่วย “โจวหงปิง นายก็เป็นผู้รับผิดชอบส่วนจือชิงด้วย เรื่องนี้นายต้องจัดการ”
โจวหงปิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “เรื่องนี้ผมจัดการไม่ได้ ผมจะไปตามหัวหน้ากองผลิตมา”
พูดจบ โจวหงปิงก็วิ่งออกไป
จุดประสงค์ของเหอเหม่ย์ลี่ก็คือการตามหัวหน้ากองผลิตมาเช่นกัน
อย่างไรเสีย ปกติโจวหงปิงแทบไม่ยุ่งเรื่องของจือชิงหญิงเลย
ในเมื่อตัวเธอเป็นผู้รับผิดชอบจือชิงหญิง แถมยังถูกจือชิงหน้าใหม่ทำร้าย จะให้ปล่อยผ่านไปง่าย ๆ ได้อย่างไร
เธอจ้องเจียงเซี่ยอย่างอาฆาตแล้วข่มขู่ “เจียงเซี่ย นายทำฟันฉันหักไปสองซี่ ฉันจะทำให้นายอยู่ในกองผลิตนี้ต่อไปไม่ได้แน่”
อวี้เสี่ยวผิงที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินเช่นนั้น ก็แสร้งยกมือปิดปากแล้วร้องอุทาน “ถ้าปัญญาชนถูกกองผลิตส่งกลับไป ที่ต่อไปอาจเป็นฟาร์มก็ได้นะ”
“เห็นชัด ๆ ว่าเหอเหม่ย์ลี่หาเรื่องก่อน แล้วทำไมถึงมาโทษปัญญาชนเจียงล่ะ” เว่ยหลานหลานอดเอ่ยปากไม่ได้ น้ำเสียงแฝงความเป็นห่วงอยู่บ้าง
เฉียนเสี่ยวตานพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่แล้ว เขาอยู่ในเรือนฟืนก็ไม่ได้ไปหาเรื่องเธอเสียหน่อย เธอพูดจาไม่น่าฟังเกินไป ปัญญาชนเจียงถึงได้ออกมา”
“ถึงจะพูดจาไม่น่าฟัง ก็ไม่เห็นต้องใจร้ายถึงขั้นทำฟันจือชิงเหอหักไปสองซี่เลย” หลี่เหลียนหัวพึมพำ
ซุนฉวนฝางเอ่ยขึ้นอย่างสะใจอยู่ข้าง ๆ “ใช่ ๆ ปัญญาชนเจียง รีบไปขอโทษจือชิงเหอเถอะ อย่างไรเสียเธอก็เป็นผู้รับผิดชอบส่วนจือชิง นายทำฟันเธอหักไปตั้งสองซี่ ถ้าพยายามขอให้จือชิงเหอยกโทษให้ บางทีอาจไม่ต้องถูกไล่ออกจากกองผลิตก็ได้”