“ปัญญาชนเจียง ทีมย่อยที่ 10 ได้คะแนนแรงงานน้อยเกินไป เลี้ยงตัวเองไม่รอดหรอก” เว่ยหลานหลานยืนอยู่ข้างเจียงเซี่ย รีบอธิบายด้วยความเป็นห่วงว่าเธออาจไม่รู้เรื่องนี้
เฉียนเสี่ยวตานเองก็ร้อนใจอยู่บ้าง “ปัญญาชนเจียง ชนบทไม่เหมือนในเมืองนะ ทุกอย่างต้องพึ่งคะแนนแรงงานเพื่อแบ่งอาหาร ถ้าเธอกังวลว่าจะทำงานให้ครบหกคะแนนแรงงานไม่ไหว พอฉันกับหลานหลานทำงานเสร็จแล้วจะไปช่วยเธอก็ได้”
“เสี่ยวตานพูดถูกแล้ว ยังไงเธอก็ควรเลือกทีมที่ได้หกคะแนนแรงงานขึ้นไป อีกอย่าง หกคะแนนแรงงานก็แค่ทำให้ไม่ต้องอดท้องเท่านั้นเอง” เว่ยหลานหลานช่วยเกลี้ยกล่อม
“จือชิงเว่ยกับจือชิงเฉียนพูดถูกแล้ว คะแนนแรงงานสามสี่คะแนนของเธอไม่พอแน่นอน” สมาชิกคอมมูนที่อยู่ข้าง ๆ เริ่มช่วยกันเตือน
แน่นอนว่า มีคนพูดจาเหน็บแนมด้วย “ฉันว่าเธอคงอยากสบาย ไม่อย่างนั้นจะเลือกทีมย่อยที่ 10 ได้ยังไง ไม่รู้หรือว่าที่นั่นมีแต่คนแก่ หญิงมีครรภ์กับเด็ก ๆ คนหนุ่มสาวอย่างเธอก็ยังอุตส่าห์หน้าด้านเลือกไปได้”
“หวังต้าเจี่ยว เธออยากตายนักหรือไง ถึงกล้าพูดจาแบบนี้ ฉันจะตีให้ตายเลย!” หยุนลี่หลานพุ่งออกมาจากด้านหลัง ตบหน้าอีกฝ่ายสองฉาดจนหวังต้าเจี่ยวเห็นดาวระยิบระยับ
“หยุนลี่หลาน นังตัวดี ฉันจะสู้กับเธอให้ถึงที่สุด!” นิ้วมือแหลม ๆ ของหวังต้าเจี่ยวพุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าหยุนลี่หลาน
ตั้งแต่ตอนที่หยุนลี่หลานพุ่งเข้าไปลงมือกับหวังต้าเจี่ยว เจียงเซี่ยก็เดินตามไปแล้ว
ทว่าตรงกลางยังมีคนขวางอยู่ เธอจึงไปไม่ถึงทั้งสองคนในทันที
เมื่อเห็นเจตนาของหวังต้าเจี่ยว แววตาเจียงเซี่ยก็เย็นเยียบ เธอหยิบก้อนหินจากมิติความจุแล้วขว้างใส่มือขวาของหวังต้าเจี่ยว