“น้ำผึ้ง?” เจียงเซี่ยไม่คิดว่าจะได้ของดีแบบนี้ด้วย
เธอมองดูอย่างละเอียด พบว่าเป็นน้ำผึ้งดอกทู้ซู่
ช่วงนี้พอดีกับฤดูดอกทู้ซู่บาน ผึ้งต่างพากันบินออกไปขยันหาน้ำหวาน
ผึ้งที่เหลืออยู่มีไม่มาก เจียงเซี่ยใช้คะแนนแลกชุดป้องกันมาสวม แล้วเริ่มเก็บน้ำผึ้ง
“น้ำผึ้งนี่มีเยอะจริง ๆ……” แม้แต่ระบบยังอุทาน “พอให้เจ้าของระบบกินได้ทั้งปีเลยหรือเปล่า?”
“อืม เอาออกมาสักครึ่งหนึ่ง ที่เหลือเก็บไว้คราวหน้า” เจียงเซี่ยพูดพลางเก็บน้ำผึ้งไปด้วย
“ได้ ถึงตอนนั้นเอาไปวางขายในตลาดสรรพสิริสารพัดสาระสักหน่อย คราวหน้าเข้าป่าแล้วค่อยหาดูว่าที่อื่นมีน้ำผึ้งอีกไหม” ระบบรู้สึกว่าเจ้าของระบบคนนี้ไม่เพียงฉลาด แต่โชคยังดีมากด้วย
เข้าป่าทีไรก็ได้ของกลับมาเต็มมือ ทำให้ระบบรู้สึกว่าพอภารกิจครั้งนี้จบลง ฟังก์ชันของมันคงเพิ่มขึ้นอีกมาก ถึงตอนนั้นตอนเลือกเจ้าของระบบคนใหม่ มันคงมีสิทธิ์เลือกก่อน
เจียงเซี่ยเก็บน้ำผึ้งเข้าไปในมิติความจุ จากนั้นไปหาถังน้ำใบใหญ่ยักษ์ที่ครัวใหญ่ แล้วใส่น้ำผึ้งลงไปให้เรียบร้อย
จากนั้นจึงออกจากมิติความจุ แล้วเดินลงจากภูเขา
ระหว่างทางเธอคอยสังเกตสภาพรอบตัวไปด้วย ขากลับเจอกระต่ายสองตัว เจียงเซี่ยไม่ลังเล จับเก็บเข้าไปในมิติความจุทันที
“เจ้าของระบบ น้ำผึ้งเยอะขนาดนี้ไม่เอาไปขายหรือ?” ระบบเห็นน้ำผึ้งมากมายแล้วยังอดรู้สึกเสียดายไม่ได้
“เอาขึ้นขายดูก่อน ถ้าได้คะแนนน้อยเกินไปก็เก็บไว้กินเอง” เจียงเซี่ยคิดว่าตอนนี้เธอมีดินดำห้าโหมู่แล้ว
อย่างมากก็ปลูกพืชสะสมคะแนนไปเรื่อย ๆ
น้ำผึ้งป่าหาไม่ได้ง่าย ๆ ในเมื่อเก็บไว้กินเองได้ เจียงเซี่ยก็ไม่คิดจะปล่อยให้ตัวเองอดกินของอร่อย
“ได้ ลองดูก็แล้วกัน” ระบบทำตามที่เจียงเซี่ยบอก เอาน้ำผึ้งขึ้นวางขายในตลาดสรรพสิริสารพัดสาระ