“จือชิงเจียง ฉันมีเรื่องอยากคุยด้วยหน่อย” เว่ยหลานหลานพูดพลางจ้องเจียงเซี่ยไม่วางตา
เจียงเซี่ยคิดว่าเว่ยหลานหลานเป็นคนใช้ได้ จึงพยักหน้าแล้วเดินตามอีกฝ่ายออกจากส่วนจือชิง ไปยืนบนคันนาฝั่งตรงข้าม
เว่ยหลานหลานมองสำรวจรอบ ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นและไม่มีใครได้ยิน จึงขยับเข้าไปใกล้เจียงเซี่ย ยกมือป้องปากแล้วกระซิบว่า “เธอต้องระวังหลี่เหลียนหัวให้ดี ช่วงนี้ถ้าเธอมาหา ก็อยู่ให้ห่างจากเธอไว้ โดยเฉพาะอย่าเข้าใกล้ริมแม่น้ำ”
พอได้ยินคำว่าริมแม่น้ำ เจียงเซี่ยก็เข้าใจทันที “หมายความว่าหลี่เหลียนหัวอยากผลักฉันตกน้ำให้จมน่ะเหรอ”
เว่ยหลานหลานได้ยินดังนั้นก็จ้องเจียงเซี่ยด้วยสีหน้าซับซ้อน “ไม่ใช่ เธอติดต่อหวังโก่วเชิ่ง นักเลงเจ้าถิ่นในหมู่บ้าน ให้มาจัดการเธอ”
“เข้าใจแล้ว ขอบใจนะ จือชิงเว่ย” ตอนนี้เจียงเซี่ยเดาแผนของทั้งสองคนออกแล้ว
“ฉันรู้ว่าเธอน่าจะแรงเยอะ แต่...” เว่ยหลานหลานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ “ในชนบทมีคนจงใจทำให้ปัญญาชนตกน้ำ แล้วแสร้งทำเป็นเข้าไปช่วย เพื่อทำลายชื่อเสียงก่อนจะบีบให้แต่งงาน...”
เมื่อนึกถึงเรื่องที่เคยได้ยินมา เว่ยหลานหลานก็กลัวว่าเจียงเซี่ยจะติดกับ จึงเล่าให้อีกฝ่ายฟังอย่างละเอียด
“จือชิงเว่ย ขอบใจที่บอกฉันมากขนาดนี้ เรื่องต่อจากนี้ฉันรู้ว่าควรทำยังไง เธอไม่ต้องยุ่ง ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้นก็พอ” เจียงเซี่ยไม่ได้คิดจะหลบเลี่ยงตามที่เว่ยหลานหลานเตือนเลย
ในเมื่อหลี่เหลียนหัวร่วมมือกับนักเลงเจ้าถิ่นในทีมมาวางแผนเล่นงานเธอ ต่อให้หลบครั้งนี้ได้ ก็ยังมีครั้งต่อไป