เพราะมีหลักฐานอยู่ในมือ ผู้จัดการโรงงานเครื่องจักรกับตำรวจจึงมาถึงบ้านและพาตัวทั้งสองคนไปทันที
เจียงเจี้ยนกั๋วเหลือเสื้อผ้าติดตัวแค่กางเกงชั้นใน ส่วนอู่ชุยฮวาไม่มีแม้แต่เสื้อสักตัว ยังต้องไปขอยืมเสื้อผ้าปะชุนซ้อนทับกันหลายชั้นจากเพื่อนบ้าน ถึงได้ถูกพาตัวไปแบบนั้น
ระหว่างทาง เจียงเจี้ยนกั๋วกับอู่ชุยฮวายังคงร้องโวยวายว่าตัวเองถูกปรักปรำ
“เมื่อกี้พวกคุณได้ยินอะไรกันหรือเปล่า” พวกป้าข้างบ้านรู้สึกราวกับตัวเองกำลังฝันไป
“ได้ยินสิ บอกว่าเจียงเจี้ยนกั๋วกับอู่ชุยฮวาเป็นคู่รักวัยเด็ก ก่อนแต่งงานก็มีอะไรกันแล้ว”
“แย่แล้ว หมอฮั่นนี่เจอคนไม่ดีจริง ๆ”
“ไม่รู้ว่าหมอฮั่นรู้หรือเปล่าว่าเจียงเจี้ยนกั๋วมั่วผู้หญิงมาตั้งแต่ก่อนแต่งงานกับเธอ”
“รู้หรือไม่รู้ก็ไม่สำคัญแล้ว ยังไงเจียงเจี้ยนกั๋วกับอู่ชุยฮวาก็คงไม่มีวันได้อยู่ดี ๆ กันอีก”
ขณะที่พวกป้าข้างบ้านกำลังซุบซิบกัน คนจากสำนักงานจัดการยุวชนลงชนบทก็มาถึงบ้านอีกครั้ง
พอเห็นคนจากสำนักงานจัดการยุวชนลงชนบท บางบ้านที่มีลูกต้องลงชนบทก็รีบวิ่งกลับเข้าบ้านแล้วปิดประตูทันที
ส่วนบ้านไหนไม่มีลูกต้องลงชนบท ก็ย่อมต้องออกมาดูเรื่องสนุก
“คุณเฉิงหง คุณจ้าว มาที่นี่ทำไมหรือ” ป้าคนหนึ่งทักทายคนจากสำนักงานจัดการยุวชนลงชนบทอย่างเป็นกันเอง
“พวกเรามาแจ้งให้อู่จวนลงชนบทค่ะ” เฉิงหงยิ้มตอบป้าคนนั้น
“อู่จวนหรือ ลูกติดที่อู่ชุยฮวาพามาด้วยน่ะเหรอ”
เฉิงหงรู้เรื่องราวในหอพักครอบครัวคนงานแห่งนี้เป็นอย่างดี
เมื่อได้ยินป้าถามเช่นนั้น เธอจึงทำได้เพียงพยักหน้าอย่างจนใจ