อู่ชุยฮวาซ่อนตัวอยู่หลังประตู ไม่กล้าออกมา ส่วนเจียงเจี้ยนกั๋วมองพวกป้าที่มามุงดูเรื่องสนุกด้วยสีหน้าบึ้งตึง
“โอ๊ย ห้องของเจียงเจี้ยนกั๋วก็ถูกขโมยจนเกลี้ยงเหมือนกัน!” ป้าคนหนึ่งที่ปากกว้างที่สุดร้องเสียงดัง
คนอื่น ๆ ไม่สนใจจะยกมือปิดตาแล้ว ต่างพากันวิ่งไปที่หน้าประตู ยืดคอมองเข้าไปข้างใน
“ให้ตายเถอะ!” ป้าคนหนึ่งไม่สนใจด้วยซ้ำว่าตอนนี้เจียงเจี้ยนกั๋วสวมแค่กางเกงตัวเดียว
เธอตบต้นขาฉาดหนึ่งแล้วอุทานว่า “เจียงเจี้ยนกั๋ว นายไปล่วงเกินใครเข้าหรือเปล่า ดูสิ ขโมยกันจนเกลี้ยงเชียว แม้แต่หนังสือพิมพ์ที่เอามาปิดผนังก็ยังไม่เว้น”
“ต้องใช่แน่ เมื่อวานพวกเราเพิ่งไปห้องของซีเซียมา ห้องของเธอก็ไม่เห็นถูกขโมยเลย”
การที่ขโมยบุกเข้าห้องมาขโมยของเป็นเรื่องเล็ก
แต่ถ้าเกี่ยวพันถึงชื่อเสียง ก็ยอมไม่ได้
ชาติที่แล้วเธอไม่เคยใส่ใจเรื่องชื่อเสียง แต่ในยุคนี้ มีกฎบางอย่างที่ไม่ควรท้าทายส่งเดช
เจียงเซี่ยจึงแสร้งทำหน้าไม่รู้เรื่องแล้วอธิบายว่า “ฉันมีนิสัยล็อกประตูจากด้านในก่อนนอนค่ะ”
“พวกเราก็ล็อกประตูแล้วเหมือนกัน” เจียงเจี้ยนกั๋วโพล่งออกมาโดยไม่ทันคิด
แต่กลอนประตูเป็นแบบสลักรุ่นเก่า แถมช่องว่างระหว่างประตูก็กว้างมาก
เมื่อคืนเจียงเซี่ยแค่สังเกตดูคร่าว ๆ ก็สะเดาะกลอนประตูที่ว่านั่นได้อย่างง่ายดาย
“อู่เย่าจู่ชอบแอบขโมยของของฉันอยู่เรื่อย ก่อนนอนฉันเลยต้องลากโต๊ะมาขวางประตูไว้ จะได้ไม่ให้เขาแอบย่องเข้ามาขโมยของตอนฉันเผลอ”
เจียงเซี่ยอธิบายว่าทำไมขโมยถึงไม่แวะไปห้องของเธอ