เมื่อเห็นคนทั้งห้าตรงหน้า เจียงเซี่ยเหวี่ยงหมัดเร็วขึ้นเป็นเท่าตัว โซวโหวที่ถูกเจียงเซี่ยต่อยร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด
“นังตัวแสบ ฉันจะฆ่าเธอให้ตาย!” โซวโหวคำรามพลางพุ่งเข้าใส่เจียงเซี่ย
ชาติที่แล้วเจียงเซี่ยเป็นทหารรับจ้างฝีมือเยี่ยมที่สุด คนห้าคนนี้สำหรับเธอแล้วเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย
ตอนแรกเธอคิดว่าคนพวกนี้เป็นพ่อค้าคน ฝีมือการต่อสู้อย่างไรก็ไม่น่าจะอ่อนหัดเกินไป
แต่พอปะทะกันถึงได้พบว่าคนพวกนี้ไร้ฝีมือเหลือเกิน
“ขยะ แค่ยังไม่ทันได้สู้ก็ล้มกันหมดแล้ว” เจียงเซี่ยมองคนทั้งห้า เห็นว่าหมดสติไปสองคน ส่วนอีกสามคนก็หมดสภาพจะต่อสู้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน
เฮยจื่อได้ยินคำพูดนั้นก็โกรธแทบตาย
นี่มันนางมารชัด ๆ
เมื่อก่อนพวกเขาเจอผู้ชายร่างกำยำ ยังซ้อมจนอีกฝ่ายร้องขอชีวิตได้
แต่พอมาเจอผู้หญิงตรงหน้า พวกเขาแทบไม่มีโอกาสแม้แต่จะตอบโต้ ถูกผู้หญิงคนนี้อัดเหมือนกระสอบทรายตลอดทาง
เจียงเซี่ยเดินเข้าไปฟาดคนที่เหลือจนหมดสติ แล้วเดินเข้าไปในห้องหลักเพื่อหาเชือก
ไม่ว่าพวกเขาจะยังมีแรงขยับตัวหรือไม่ เธอก็อยากรีบมัดพวกเขาให้เร็วที่สุดถึงจะวางใจ
เจียงเซี่ยค้นหาอยู่รอบหนึ่ง พบว่าเชือกที่หาได้มีพอมัดคนได้มากที่สุดแค่สามคน ส่วนอีกสองคน เธอหยิบผ้าปูที่นอนในห้องข้าง ๆ ขึ้นมาฉีก
เสียงฉีกผ้าดังขึ้นต่อเนื่อง เจียงเซี่ยนำผ้าปูที่นอนที่ฉีกเป็นเส้นมาผูกปม ก่อนเดินออกไปมัดอีกสองคนให้เรียบร้อย
หลังจากมัดทั้งสองคนเสร็จ เจียงเซี่ยจึงเริ่มหาโรงจอดใต้ดินที่คนพวกนั้นพูดถึง