“ลุงเหยา ผมทำให้ลุงเดือดร้อนไม่ได้” เจียงเซี่ยมองเหยาเซียงหยางพลางบอกความคิดของตน “อีกอย่าง ผมตัดสินใจแล้วว่าจะไปสำนักงานจัดการยุวชนลงชนบท เพื่อเปลี่ยนสถานที่ลงชนบทของผมให้เป็นกองผลิตที่คุณตากับคนอื่น ๆ ถูกส่งไปอยู่”
เหยาเซียงหยางได้ยินดังนั้น รูม่านตาก็หดวูบ
เขาไม่คาดคิดเลยว่าเจียงเซี่ยจะตัดสินใจเรื่องใหญ่เช่นนี้ได้ภายในเวลาอันสั้น
“ฉันจะหาคนไปเปลี่ยนที่อยู่ให้” เหยาเซียงหยางพูดโดยไม่ลังเล
เขารู้ดีว่า สำนักงานจัดการยุวชนลงชนบทกำลังระดมผู้คนให้ไปลงชนบทอย่างแข็งขัน
อีกทั้งเรื่องนี้ก็รายงานขึ้นไปแล้ว การอาศัยเส้นสายลบชื่อออกจากรายชื่อไม่ใช่เรื่องง่าย
แต่สำหรับการเปลี่ยนที่อยู่ เขาคิดว่ายังจัดการได้ไม่ยาก
เจียงเซี่ยดูออกว่าเขาตั้งใจช่วยจริง ๆ จึงไม่ได้ปฏิเสธ
เหยาเซียงหยางทำงานรวดเร็วมาก เขาโทรศัพท์ไปที่สำนักงานจัดการยุวชนลงชนบทโดยตรง
อีกฝ่ายรู้ว่าเป็นแค่การเปลี่ยนที่อยู่เท่านั้น จึงยินดีให้เหยาเซียงหยางเป็นพิเศษ
ทั้งยังรับปากว่าจะส่งตั๋วรถมาให้ก่อนบ่ายสาม
“ลุงเหยา บ่ายสามผมจะมารับตั๋วรถที่นี่” เจียงเซี่ยตั้งใจจะออกไปหาคนขายบ้านให้เรียบร้อยก่อน
เธอไม่มีทางปล่อยให้ครอบครัวใจคอโหดเหี้ยมพวกนั้นได้ประโยชน์ไปฟรี ๆ แน่
“ได้ เรื่องหนังสือปฏิเสธความเป็นเครือญาติไม่ต้องห่วง ฉันจะจัดการให้เดี๋ยวนี้ รับรองว่าพรุ่งนี้เธอจะได้เห็นประกาศในหนังสือพิมพ์”
เหยาเซียงหยางนึกถึงสิ่งที่เจียงเจี้ยนกั๋วทำ เขาคิดว่าพอประกาศหนังสือปฏิเสธความเป็นเครือญาติลงหนังสือพิมพ์ในวันพรุ่งนี้ งานที่โรงงานเครื่องจักรของเจียงเจี้ยนกั๋วก็ควรมีปัญหาเสียบ้าง
เมื่อนึกถึงเจียงเซี่ยที่เป็นเด็กสาวตัวคนเดียวกำลังจะไปลงชนบท เขาจึงพูดขึ้นอีกว่า “เธอใกล้จะไปลงชนบทแล้ว กลับไปเก็บของแล้วมาพักที่บ้านฉันเถอะ ฉันจะให้ป้าของเธอเตรียมของให้เอาไปเมืองตงเชิงเยอะ ๆ ที่นั่นอากาศหนาวมาก”