หญิงสาวได้สติกลับมา รีบคว้าเด็กชายตัวเล็กเข้ามากอดไว้โดยไม่รู้ตัว “ไม่ ไม่ ไม่เอาแล้ว...”
“ใช่ ๆ พวกเราไม่เปลี่ยนแล้ว” ชายคนนั้นเห็นเจียงเซี่ยบีบหินก้อนหนึ่งแตกเป็นผุยผงอย่างง่ายดาย ก็หวาดกลัวจนพาแม่ลูกคู่นั้นหนีไป
เดิมทีพวกเขาตั้งใจจะไปขอเปลี่ยนที่นอนกับพนักงานรถไฟ แต่ตอนนี้ตั๋วชั้นนอนเต็มหมดแล้ว
ยิ่งกว่านั้น ตอนที่พวกเขาเอะอะกันเมื่อครู่ ก็มีคนข้าง ๆ เห็นไม่น้อย พอเรื่องนี้แพร่สะพัดออกไป ก็ไม่มีใครยอมเปลี่ยนที่นอนด้วยแล้ว
หลายคนอยากเข้ามาดูเรื่องสนุก แต่เจียงเซี่ยนอนอยู่บนเตียงตลอด นอกจากลุกไปกินข้าวกับเข้าห้องน้ำเท่านั้น
แม้แต่พ่อค้าคนกับพวกหัวขโมยบนรถไฟ พอได้ยินเรื่องก็ไม่กล้ามาทางนี้ ทำให้ตู้โดยสารฝั่งเจียงเซี่ยเงียบลงมาก นางจึงมีโอกาสใช้จิตใจทำความคุ้นเคยกับมิติความจุอย่างสงบ
“ระบบนี่ ข้าจำได้ว่ารอบ ๆ คฤหาสน์ของข้ามีทะเลกว้างใหญ่ไม่ใช่หรือ ช่วยอธิบายได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น” ก่อนหน้านี้เจียงเซี่ยไม่มีเวลาถาม
ตอนนี้มีเวลาว่างแล้ว แน่นอนว่านางต้องสืบให้รู้ว่าทะเลหายไปไหน ทำไมถึงกลายเป็นผืนดินหลายแปลง
“ระดับยังไม่สูงพอ ตอนนี้ต้องเริ่มปลูกพืชก่อน เมื่อสะสมคะแนนได้มากพอ มิติความจุก็จะเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง” ระบบอธิบาย
“ตลาดสรรพสิริสารพัดสาระก็จะเปลี่ยนไปด้วยหรือ” เจียงเซี่ยถาม
“ใช่ ตอนนี้ของในตลาดสรรพสิริสารพัดสาระมีน้อยมาก ยิ่งระดับของเจ้าสูงขึ้น สินค้าก็จะมีหลากหลายมากขึ้น และยังเชื่อมต่อกับโลกคู่ขนานอื่นได้ด้วย” ระบบนึกถึงคะแนนสะสม จึงเริ่มชักจูงให้เจียงเซี่ยลงมือทำไร่เอง “ถ้าอยากเลื่อนระดับเร็วขึ้น เวลาว่างก็เข้าไปปลูกพืชในมิติความจุได้”