“ลุงเหยา เกิดอะไรขึ้นหรือคะ?” เจียงเซี่ยมองเขาพลางถาม “มีอะไรที่พูดไม่ได้หรือคะ? วางใจเถอะค่ะ ตอนนี้หนูโตแล้ว มีเรื่องอะไรหนูก็ฟังได้ทั้งนั้น”
ดูจากปฏิกิริยาของเหยาเซียงหยาง เจียงเซี่ยเดาว่าคงเป็นเพราะจดหมายฟ้องของเธอ ถึงทำให้เจียงเจี้ยนกั๋วถูกจับ
เพื่อจะได้รู้ว่าคุณพ่อจอมเลวเป็นอย่างไร เจียงเซี่ยจึงพูดตรง ๆ ว่า “เมื่อเช้าหนูเขียนจดหมายฟ้องค่ะ เจียงเจี้ยนกั๋วมีสัมพันธ์กับอู่ชุยฮวาตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้ว”
“อะไรนะ?” จ้าวหงที่เพิ่งเดินออกมาจากครัวร้องเสียงหลง
“เธอเขียนจดหมายฟ้องเองหรือ?” เหยาเซียงหยางก็ตะลึงไปเช่นกัน
เจียงเซี่ยพยักหน้า “ใช่ค่ะ หนูเขียนเอง”
เหยาเซียงหยางมองเจียงเซี่ย ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกในใจตอนนี้อย่างไรดี
ในเมื่อเจียงเซี่ยรู้แล้วว่าพ่อของตัวเองประพฤติตัวสำส่อน เหยาเซียงหยางก็ไม่คิดจะปิดบังเรื่องนี้แทนเขาอีก
เขารีบเล่าสถานการณ์ให้ฟัง
เพราะจดหมายฟ้องกับสมุดบันทึกเล่มนั้น เจียงเจี้ยนกั๋วกับอู่ชุยฮวาจึงถูกจับไปทั้งคู่
เจียงเจี้ยนกั๋วยังพอมีความอดทนอยู่บ้าง ตอนแรกไม่ยอมรับสารภาพ
แต่อู่ชุยฮวาถูกเจียงเจี้ยนกั๋วเลี้ยงดูอย่างดีลับ ๆ มาตลอดหลายปี จึงรับแรงกดดันไม่ค่อยไหว
พอเข้าไปในกรมตำรวจและถูกสอบสวน ก็สารภาพออกมาหมดเปลือก
เมื่ออู่ชุยฮวาสารภาพ เจียงเจี้ยนกั๋วก็ทนต่อไปไม่ไหวเช่นกัน
หนีไม่พ้นต้องถูกยิงเป้าแน่นอน
ส่วนอู่จวน เพราะบ้านถูกขนของออกไปจนเกลี้ยง จึงทำได้เพียงไปพักอยู่ที่สำนักงานจัดการยุวชนลงชนบทชั่วคราว
สำนักงานจัดการยุวชนลงชนบทก็ไม่อยากเลี้ยงอู่จวนไว้ตลอด จึงซื้อตั๋วของวันพรุ่งนี้ให้เธอ เดินทางไปแดนตะวันตกเฉียงเหนือทันที