“เก็บ เก็บ เก็บ...” ในหัวของเจียงเซี่ยมีแต่ความคิดนี้
เธอก็ลงมือทำตามนั้นจริง ๆ เริ่มเก็บสมบัติล้ำค่าอย่างบ้าคลั่ง
ตอนนั้นเองเจียงเซี่ยถึงได้พบว่า ของในบ้านจางเหอผิงกับหวังจื้อเฉียงรวมกัน ยังไม่ถึงหนึ่งในสิบของของในบ้านอู่หวยเจี๋ยด้วยซ้ำ
ของของทั้งสามคน เธอเอาหมด ส่วนชีวิตเล็ก ๆ ของพวกเขา เธอก็จะเก็บไปด้วยเหมือนกัน
หวังจื้อเฉียงกับผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนดีอะไร ปล่อยให้พวกมันเล่นกันในห้องจนตายไปข้างหนึ่งเถอะ
ส่วนจางเหอผิง จดหมายของเขาล้วนเกี่ยวกับการขายวัตถุโบราณ ทั้งยังมีสมุดบันทึกที่จดรายละเอียดขั้นตอนเอาไว้อย่างครบถ้วน
ขอแค่เธอส่งของพวกนี้ออกไป จางเหอผิงก็ต้องตาย
ส่วนอู่หวยเจี๋ย เจียงเซี่ยรู้ดีว่าจุดจบของเขาก็คือความตายเหมือนกัน
เมื่อคิดว่าต่อไปต้องส่งหลักฐานบางส่วนให้ทางการ ตอนเก็บของเจียงเซี่ยจึงเลือกเก็บไว้บางส่วน
พอเจียงเซี่ยมาถึงทางเดินใต้ดิน ของที่อยู่ข้างในก็ทำให้เธอตะลึง
มีทั้งวัตถุโบราณมากมาย ทองคำแท่งก้อนเล็ก และนาฬิกาข้อมือสารพัดแบบ
ที่สำคัญ ของทั้งหมดนี้ถูกบรรจุอยู่ในลังไม้ใบใหญ่ยักษ์
นาฬิกาข้อมือหลายลัง ทองคำแท่งก้อนเล็กหลายลัง เงินสดหลายลัง แล้วยังมีนาฬิกาข้อมืออีกหลายลัง
ยังมีข้าวของเครื่องใช้ ทั้งข้าวสารชั้นดี แป้งสาลีคุณภาพเยี่ยม นมผงผสมมอลต์ น้ำตาลทรายขาวกับน้ำตาลทรายแดง บุหรี่และสุราอีกมากมาย...
รถจักรยาน จักรเย็บผ้า...
เจียงเซี่ยมองรถจักรยานกับจักรเย็บผ้าที่วางเรียงกันเป็นระเบียบตรงมุมห้อง