เจียงเซี่ยได้ยินเช่นนั้น หัวใจพลันอ่อนยวบลง
พอนึกถึงวัตถุโบราณมากมายที่เห็นคืนนี้ และยังมีอีกมากในต่างประเทศ เธอก็คิดว่าจะใช้มิติความจุขนวัตถุโบราณเหล่านั้นกลับมา
แต่เรื่องพวกนี้ปิดบังฉินอวิ๋นไห่ไม่ได้
รวมถึงเรื่องที่ของหายไปมากมายในคืนนี้ด้วย ช่างเถอะ เอาจดหมายให้เขาก็แล้วกัน
เจียงเซี่ยผลักชายตรงหน้าเบา ๆ ฉินอวิ๋นไห่จึงคลายอ้อมแขนแล้วก้มมองเธอ
จู่ ๆ ก็มีกองจดหมายปรากฏขึ้นในมือของเจียงเซี่ย รูม่านตาของฉินอวิ๋นไห่หดวูบ
เมื่อครู่เขาเห็นคู่ของตัวเองแบมือออก ฝ่ามือเรียวขาวนุ่มนวลคู่นั้นทำให้เขาอยากคว้ามากุมไว้
แต่แล้วเขาก็เห็นกองจดหมายปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือของเธออย่างกะทันหัน
“ซี... ซีเซีย...” แม้แต่คนอย่างฉินอวิ๋นไห่ยังสะดุ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด
“นี่เป็นจดหมายที่อู่หวยเจี๋ยใช้ติดต่อซื้อขายวัตถุโบราณอย่างผิดกฎหมาย ในนี้ยังพัวพันถึงอู่หวยเหรินที่เมืองหลวงจังหวัดด้วย เขาเป็นพี่ชายคนโตของอู่หวยเจี๋ย...” เจียงเซี่ยมองฉินอวิ๋นไห่ “ฉันเก็บของไว้แค่บางส่วน ที่เหลือเอาไปแล้ว ไม่รู้ว่าคุณจัดคนเฝ้าไว้ข้างนอกกี่คน ตอนนี้เพิ่งจะตีสองกว่า ๆ ช่วยพาคนออกไปที...”
เจียงเซี่ยกำชับเขาอย่างละเอียด ฉินอวิ๋นไห่ยังมึนงงอยู่บ้าง แต่ก็จำสิ่งที่คู่ของตัวเองสั่งได้อย่างชัดเจน
“คุณพักผ่อนให้ดีนะ ผมจะรีบไปจัดการ” ฉินอวิ๋นไห่รู้ว่าเวลาเร่งด่วน จึงรีบไปพาคนออกไปทันที
พอถึงช่วงดึก ต่อให้ของหายไป ก็ยังอ้างได้ว่ามีรถบรรทุกคันใหญ่มาขนไป
“โฮสต์กลัวไหม?” ระบบรู้ดีว่าโฮสต์ของมันทำใจพูดเรื่องนี้ได้ยาก