ตลอดทาง ฉินอวิ๋นไห่เงียบผิดปกติ
เจียงเซี่ยไม่ได้สนใจเขา พอนึกถึงตอนที่ออกจากหมู่บ้าน บรรดาป้า ๆ น้า ๆ ช่วยกันแบกพัสดุไปส่งที่ไปรษณีย์ ตอนนี้พัสดุน่าจะมาถึงแล้ว
ทั้งสองมาถึงไปรษณีย์ นอกจากพัสดุแล้ว ยังมีจดหมายที่เหยาเซียงหยางส่งมาด้วย
ฉินอวิ๋นไห่มีคนรู้จักอยู่ที่ไปรษณีย์ จึงขอยืมรถจักรยานมาคันหนึ่ง แล้วผูกพัสดุไว้บนเบาะหลัง
เจียงเซี่ยมองพัสดุที่กองเป็นภูเขา มุมปากก็อดกระตุกไม่ได้
“ซีเซีย นั่งข้างหน้านะ” ฉินอวิ๋นไห่หันไปบอกเจียงเซี่ย
“ตอนนี้คนเยอะ ออกนอกเมืองก่อนค่อยว่ากัน” พอเจียงเซี่ยพูดเช่นนี้ ฉินอวิ๋นไห่ก็รู้ตัวทันทีว่าคำพูดเมื่อครู่ไม่เหมาะสม
ฉินอวิ๋นไห่ค่อย ๆ ปั่นจักรยานไปข้างหน้า ส่วนเจียงเซี่ยเดินตามอยู่ข้าง ๆ
ระยะทางจากไปรษณีย์ไปถึงประตูเมืองไม่ไกลนัก เดินเพียงสิบกว่านาทีก็ออกนอกเมืองแล้ว
เจียงเซี่ยเห็นว่าบริเวณนี้ไม่ค่อยมีคน จึงขึ้นไปนั่งบนคานหน้าของจักรยาน
ระหว่างทางกลับกองผลิต เพราะตอนนี้ยังไม่ดึกมาก ทั้งสองจึงไม่เจอใครเลย
อย่างไรเสีย ตอนออกจากหมู่บ้าน ต่อให้เป็นกองผลิตที่อยู่ข้าง ๆ ก็เพิ่งออกจากหมู่บ้านเท่านั้น ยังต้องเดินทางอีกสักพักกว่าจะเจอคนอื่น
แต่เจียงเซี่ยก็สังเกตเห็นว่า นอกจากช่วงแรกที่เพิ่งรู้จักกัน ซึ่งเธอตั้งใจไม่พูดกับฉินอวิ๋นไห่แล้ว หลังจากนั้นก็ไม่เคยเห็นเขาเงียบต่อหน้าเธอขนาดนี้อีกเลย
โดยเฉพาะหลังจากยืนยันความสัมพันธ์ว่าเป็นคู่กันแล้ว ผู้ชายคนนี้มีเรื่องพูดกับเธอไม่รู้จบ