เจียงเซี่ยได้ยินดังนั้นก็สนใจขึ้นมาทันที “หัวหน้ากองผลิตคะ บ้านของฉันเริ่มซ่อมได้หรือยังคะ”
หัวหน้ากองผลิตพยักหน้า “วันนี้ฉันไปถามสมาชิกคอมมูนในหมู่บ้านเรื่องอิฐโคลนให้แล้ว หลายบ้านมีเตรียมไว้พร้อม พอได้ยินว่าเธอจะใช้อิฐโคลนสร้างบ้าน ทุกคนก็ยินดีแบ่งให้เธอใช้ก่อน”
“ขอบคุณหัวหน้ากองผลิตกับสมาชิกทุกคนมากเลยค่ะ” เจียงเซี่ยดีใจมาก ยิ่งเริ่มสร้างบ้านได้เร็ว เธอก็ยิ่งย้ายเข้าไปอยู่ได้เร็วขึ้น
“จะขอบคุณอะไรนักหนา เขาเป็นพ่อสามีในอนาคตของเธอ ทำเรื่องพวกนี้ก็เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว” ฉินอวิ๋นไห่พูดอยู่ข้าง ๆ หัวหน้ากองผลิตกับเจียงเซี่ยต่างหันไปมองเขาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
“ทำไมล่ะ ซีเซียคิดจะกลับคำหรือ” ฉินอวิ๋นไห่ถาม
“……ไม่ใช่ค่ะ” เจียงเซี่ยพูดไม่ออกอยู่บ้าง
“ถ้าอย่างนั้นก็จบ สรุปว่าภรรยาของฉันมีได้แค่เธอคนเดียว ต่อไปพ่อฉันก็เป็นพ่อของเธอด้วย ถือเสียว่าเขาช่วยลูกสะใภ้จัดการเรื่องจุกจิกพวกนี้ล่วงหน้าแล้วกัน” คำพูดที่ฟังดูเป็นเรื่องธรรมดาของฉินอวิ๋นไห่ทำเอาหัวหน้ากองผลิตทั้งโมโหทั้งขำ
คำว่า “ลูกชายแต่งออกไปแล้วใจเอียงไปทางเมีย” เป็นแบบนี้นี่เอง
อย่าโมโห อย่าโมโห หัวหน้ากองผลิตเตือนตัวเองซ้ำ ๆ ให้ใจเย็นลง ก่อนหันไปพูดกับเจียงเซี่ยต่อ “อีกเรื่องคือการขุดบ่อน้ำ วันนี้ฉันขี่รถจักรยานไปกองผลิตข้าง ๆ มาแล้ว วันสุดท้ายที่สร้างบ้าน พวกเขาจะมาช่วยขุดบ่อน้ำให้เธอจนเสร็จ”
“ขอบคุณหัวหน้ากองผลิตค่ะ” เจียงเซี่ยกล่าวขอบคุณจากใจจริง
“ไม่อย่างนั้นสร้างบ้านให้ใหญ่ขึ้นอีกหน่อยดีไหม เงินฉันออกเอง ต่อไปจะได้เป็นเรือนหอของพวกเรา” คำพูดของฉินอวิ๋นไห่ทำให้หัวหน้ากองผลิตกับเจียงเซี่ยหันไปมองเขา
“ทำไมมองฉันกันแบบนั้นล่ะ” ฉินอวิ๋นไห่คิดว่าข้อเสนอของตัวเองดีมาก “ฉันพูดจริงนะ บ้านอิฐโคลนร่วงเป็นผงง่าย อยู่ไม่สบายเท่าบ้านอิฐมุงกระเบื้องหรอก”
แม้ฉินอวิ๋นไห่จะคิดว่าหลังแต่งงานปีหน้า เขาจะพาเจียงเซี่ยตามไปใช้ชีวิตในค่ายทหาร
แต่ตอนนี้เธอยังต้องอยู่ที่นี่อีกหนึ่งปีไม่ใช่หรือ
ถึงจะแค่ปีเดียว ฉินอวิ๋นไห่ก็ไม่อยากให้ว่าที่ภรรยาของตัวเองต้องทนอยู่บ้านอิฐโคลน