“เขาเป็นทหาร วันนี้ที่ให้เขาไปจัดการหมูป่าสามตัวนั่นก็เพราะจนปัญญาจริง ๆ” เจียงเซี่ยพูด “ต่อจากนี้ฉันจะไปตลาดมืดขายธัญพืชกับผลไม้ ระหว่างทางก็จัดการขายเนื้อหมูป่าได้พอดี”
ในแผนของเจียงเซี่ย ฉินอวิ๋นไห่ควรเอาเวลาไปจัดการสปายจากต่างประเทศพวกนั้น น่าจะมีประโยชน์มากกว่า
“แบบนี้ก็ได้” ระบบเองก็คิดว่าวิธีนี้สะดวกกว่า
“สมุนไพรที่ฉันหาเมื่อกี้ก็ธรรมดาไปหน่อย ไม่มีฟังก์ชันตามหาสมบัติบ้างเหรอ จะได้หาเจอสมุนไพรที่ดีกว่านี้ เช่น เห็ดหลินจือ โสม อะไรทำนองนั้น” เจียงเซี่ยเดินหาอยู่รอบหนึ่ง ก่อนจะเจอไก่ป่ากับกระต่ายป่าอีกหลายตัว เธอเก็บพวกมันเข้าไปในมิติความจุทั้งหมด
ตอนนี้ระบบอยากมีดวงตาขึ้นมาจริง ๆ จะได้กลอกตาใส่เจ้าของตัวเองสักที “อยากตามหาสมบัติก็หมั่นทำไร่ทำนา ใช้คะแนนไปแลกเครื่องมือตามหาสมบัติในตลาดสรรพสิริสารพัดสาระสิ”
เจียงเซี่ย “……” ไม่อยากทำไร่ทำนา ต่อให้ใช้พลังจิตก็ไม่อยาก เพราะใช้พลังจิตก็เปลืองแรงเหมือนกัน
หลังจากใช้พลังจิตไปหลายครั้ง เธอก็พบว่าทุกครั้งที่ใช้เสร็จ สมองจะเหนื่อยล้าอยู่บ้าง
เธอแค่อยากเป็นตัวตังค์กินแต่นอนที่วัน ๆ เอาแต่กินแล้วรอความตาย
“งั้นก็อย่าคิดเลย โอกาสสูงที่เป็นไปไม่ได้” ระบบดับฝันของเจียงเซี่ยอย่างไร้ความปรานี “ยังไงตอนนี้ในมิติความจุของคุณก็ไม่มีอะไรเลย”
“ใครบอกว่าไม่มี ห้องครัวของฉันยังมีของกินตั้งเยอะแยะ” เจียงเซี่ยเถียงกลับ
“นั่นก็เพราะคะแนนที่คุณสะสมจากการทำไร่ทำนาปลดล็อกมาได้ต่างหาก พอกินหมดแล้ว ถ้าคะแนนยังไม่เพิ่ม คุณคงได้อดตายแน่” ตอนนี้ระบบยิ่งพูดยิ่งแทงใจเจ้าของตัวเองเก่งขึ้นทุกที