แม่เฒ่าคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินดังนั้นก็รีบเอ่ยขึ้นก่อนว่า “ฉันเห็นพวกเขามุ่งหน้าไปทางภูเขาทางใต้ แต่ตรงนั้นมีแม่น้ำอยู่ มีสะพานที่ทำจากหินพาดข้ามไป บางครั้งพวกเขาก็ไปตัดหญ้าเลี้ยงหมูอีกฝั่งหนึ่งเหมือนกัน”
“ขอบคุณค่ะคุณป้า” เจียงเซี่ยยิ้มขอบคุณ ก่อนมุ่งหน้าไปทางใต้เพื่อตามหาฉินซิงถิง
เมื่อเห็นแผ่นหลังของเจียงเซี่ย สมาชิกคอมมูนก็เริ่มพูดคุยกัน “หยุนลี่หลานนี่โชคดีจริง ๆ ลูกสะใภ้ที่ได้มาแต่ละคนไม่เลวเลย”
“ก็เพราะหยุนลี่หลานมีลูกชายดี ๆ น่ะสิ รู้จักเลือกคู่” คนข้าง ๆ ตอบ
“ก็ไม่แน่หรอก โจวกุ้ยอิงคนนั้นยังแอบเอาอาหารของตัวเองไปให้คนบ้านเดิมอยู่เลย” ป้าอีกคนพูดอย่างอิจฉาหยุนลี่หลานอยู่บ้าง
คนเดียวในตระกูลฉินที่พวกเขาพอจะหยิบยกมาโจมตีได้ ก็คือโจวกุ้ยอิง
“คุณไม่รู้หรือว่าเมื่อวานโจวกุ้ยอิงกลับบ้านเดิมไปก่อเรื่อง”
“ใช่ ฉันก็ได้ยินมา เหมือนโจวกุ้ยอิงจู่ ๆ ก็สมองมีปัญหา วิ่งกลับไปให้หลานชายแบ่งอาหารให้เธอ แถมยังให้พี่ชายสองคนเอาของมาให้เธอไว้เชิดหน้าชูตาด้วย”
“ฉันได้ยินว่าปัญญาชนเจียงไปกินข้าวที่ตระกูลฉิน แล้วเอาของดี ๆ ไปตั้งเยอะ โจวกุ้ยอิงคิดว่าคนบ้านโจวเอาแต่พูดว่ารักเธอที่สุด เธอไม่ได้หวังจะได้ของเหมือนเจียงเซี่ยหรอก ขอแค่หนึ่งในสามก็ยังดี สุดท้ายกลับโดนพี่สะใภ้สองคนตบเอา”
“เธอมีปัญหาหรือไง แต่งงานไปแล้ว ยังจะไปเทียบกับปัญญาชนเจียงอีก ไม่รู้หรือว่าปัญญาชนเจียงมาจากในเมือง”
“อย่างไรก็เถอะ เมื่อวานพอโดนตบ เธอก็ประกาศว่าจะให้บ้านโจวคืนของดี ๆ ที่เธอเอากลับไปให้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา”