แม้ก่อนหน้านี้เจียงเซี่ยจะเคยได้ยินฉินอวิ๋นไห่บอกว่าคนเหล่านี้กินจุ ตอนเตรียมของเธอก็ยังตั้งใจถามพวกป้า ๆ โดยเฉพาะ
ตอนเตรียมวัตถุดิบ เธอยังเพิ่มปริมาณจากที่พวกป้า ๆ บอกมาอีกหนึ่งในสามด้วย
ไม่คิดเลยว่ามากมายขนาดนี้จะถูกกินจนเกลี้ยง
ตั้งแต่ข้ามภพมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเลี้ยงแขก
ชาติก่อนเธอก็เคยเลี้ยงแขก แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่กินกันจนหมดเกลี้ยง
เวลาในตระกูลจัดงานเลี้ยงอะไรก็มักกินกันแค่ครึ่งหนึ่ง ที่เหลือก็ทิ้ง
วันนี้เป็นครั้งแรกจริง ๆ ที่เธอได้สัมผัสว่าคนในยุคนี้หวงแหนธัญญาหารกันมากแค่ไหน
อีกทั้งคนเหล่านี้ก็มีน้ำใจและรู้จักช่วยเหลือตัวเอง หลังจากกินเสร็จไม่ได้พากันกลับไปเฉย ๆ แต่ยังช่วยยกโต๊ะกับเก้าอี้ไปคืนที่สำนักงานทีมใหญ่ด้วย
พวกป้า ๆ ก็เก็บกวาดครัวอย่างคล่องแคล่ว ตอนกลับยังเอาชามกับตะเกียบกลับไปด้วย
เท่ากับว่าเธอแทบไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนี้เลย ทุกอย่างถูกเก็บกวาดเรียบร้อยหมดจด
ไม่นานในบ้านก็เหลือเพียงเจียงเซี่ยกับฉินอวิ๋นไห่
“ซีเซีย เดี๋ยวฉันก็ต้องไปแล้ว ถ้ามีเรื่องอะไรที่ต้องให้ช่วย ตอนฉันไม่อยู่ก็ไปหาพ่อแม่ฉันนะ” ฉินอวิ๋นไห่กล่าว “ส่วนเรื่องเก็บฟืน เธอไม่ต้องกังวล ฉันบอกพี่ชายทั้งสองคนไว้แล้วว่า ตอนพวกเขาเก็บฟืนให้บ้านตัวเอง ให้เตรียมเผื่อทางนี้ด้วย...”
พอนึกว่าตัวเองต้องไป ฉินอวิ๋นไห่ก็อดพูดจู้จี้ไม่หยุดไม่ได้
แม้เขาจะเข้าไปในป่า แต่ก็รู้ดีว่าหากไม่มีเหตุพิเศษ ก็ไม่อาจออกมาได้ง่าย ๆ
อย่างไรเสีย การลาพักกับการออกไปปฏิบัติภารกิจก็เป็นคนละเรื่องกัน