“สหายฉิน...” เว่ยหลานหลานกับคนอื่น ๆ ยิ้มทักทาย
ฉินอวิ๋นไห่ขานรับเสียงเรียบ ก่อนพูดกับเจียงเซี่ยว่า “ซีเซีย ในครัวเตรียมของเกือบครบแล้ว ฉันจะไปขนโต๊ะกับเก้าอี้จากสำนักงานทีมใหญ่ก่อนนะ”
“ฉันไปด้วย” ชาวเฉากั๋วชิงเอ่ยอย่างรู้กาลเทศะ
“นับฉันไปด้วยคน” เจี่ยงเจี้ยนจวินรีบรับคำ
ที่สำนักงานทีมใหญ่มีโต๊ะกับเก้าอี้พวกนี้เตรียมไว้
เป็นของที่เหลือมาจากตอนกินหม้อใหญ่กินร่วมกันเมื่อก่อน
หลังจากนั้น บ้านไหนจะจัดงานมงคลสมรสหรืองานอะไร ก็ใช้ของพวกนี้กัน
แค่ลงทะเบียนตอนยืม แล้วเอามาคืนให้ครบก็พอ
ถ้าทำเสียหาย ก็ชดใช้ตามระดับความเสียหาย
หัวหน้ากองผลิตจัดการเรื่องพวกนี้อย่างชัดเจน ใครก็ไม่กล้าเบี้ยวหนี้
ก่อนหน้านี้มีคนคิดจะเบี้ยวอยู่เหมือนกัน แต่หัวหน้ากองผลิตหักคะแนนแรงงานทันที แถมยังหักเป็นสองเท่า
สำหรับชาวนาแล้ว นี่ไม่เท่ากับเอาชีวิตไปแลกหรอกหรือ
นับแต่นั้นทุกคนก็รู้ว่าหัวหน้ากองผลิตเป็นคนพูดด้วยยาก
พวกเขาจึงไม่กล้าไปหาเรื่องถึงบ้านเขาง่าย ๆ ลูกชายของหัวหน้ากองผลิตแต่ละคนก็ตัวสูงใหญ่กันทั้งนั้น
โดยเฉพาะลูกชายคนที่สามของตระกูลฉิน ตัวเองก็ทั้งต่อยเก่งทั้งวิ่งเร็วอยู่แล้ว ยังมีพวกพี่น้องอีกเป็นกลุ่ม
แค่เรียกสักคำ พวกนั้นก็วิ่งไปทุบตีทำลายข้าวของที่บ้านอีกฝ่ายได้
ถามหน่อยสิ ใครจะกล้าไปยุ่งด้วย
เพราะอย่างนั้น สมาชิกคอมมูนแต่ละคนจึงทำตามกฎ ฉินอวิ๋นไห่เองก็ไม่มีข้อยกเว้น
ตอนเขาไปถึงสำนักงานทีมใหญ่ นายทะเบียนโจวกําลังคำนวณบัญชีอยู่ พอรู้ว่าเขาจะมายืมโต๊ะ เก้าอี้ ชาม ตะเกียบ และของทำนองนี้ ก็ให้เขากรอกรายการกับจำนวนลงไป