ชายหนุ่มเดินโซเซไปมา จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีคนเข้ามาใกล้ เขาเงยหน้ามองไปตามสัญชาตญาณ แล้วก็เห็นมีดสั้นเล่มหนึ่งจ่ออยู่ที่ลำคอ
ชายหนุ่มตกใจจนรูม่านตาหดวูบ สร่างเมาไปครึ่งหนึ่ง เขาเอ่ยเสียงสั่นเครือว่า “อย่า...อย่าฆ่าฉัน”
“อยากมีชีวิตรอดหรือ?” เจียงเซี่ยถามเสียงต่ำ
ชายหนุ่มอยากพยักหน้า แต่เมื่อนึกถึงมีดสั้นที่จ่ออยู่ตรงคอ หากเผลอขยับตัวแรงเกินไปจนมีดแทงเข้าคอตัวเองจะทำอย่างไร
ดังนั้นเขาจึงตอบได้เพียงเสียงแข็งทื่อว่า “อยาก”
“ถ้าอย่างนั้นก็ตอบคำถามฉันมาตามตรง ขอแค่ไม่โกหก ฉันก็จะปล่อยเจ้าไป” เจียงเซี่ยข่มขู่
“ค...คุณถามมาเถอะ” ตอนนี้ชายหนุ่มหวังเพียงว่าอย่าทำให้อีกฝ่ายโกรธจนฆ่าเขา ไม่ว่าเจียงเซี่ยอยากรู้อะไร เขาก็พร้อมตอบทุกอย่าง
เห็นว่าเขารู้จักวางตัว เจียงเซี่ยจึงรีบฉวยโอกาสถามเรื่องที่อยากรู้ “พวกหัวหน้า รองหัวหน้า หรือหัวหน้ากลุ่มของคณะกรรมการปฏิวัติพักอยู่ที่ไหนกันบ้าง”
ชายหนุ่มนึกถึงคนพวกนั้นในคณะกรรมการปฏิวัติที่ไม่มีใครเป็นคนดี ก็กลัวจนตัวสั่นขึ้นมา
เห็นเช่นนั้น เจียงเซี่ยก็เอ่ยเสียงเย็นว่า “ถ้ายังสั่นอีก มีดขาวแทงเข้าไป เลือดแดงไหลออกมานะ”
ชายหนุ่ม “...” พลันไม่กล้าขยับอีกเลย
“รีบพูดมา” น้ำเสียงของเจียงเซี่ยฟังดูไม่สบอารมณ์ กดดันคนฟังอย่างหนัก
“อยู่...อยู่ถนนตงต้าเจี๋ย” ชายหนุ่มตอบ
“ไปทางไหน ไกลแค่ไหน” เจียงเซี่ยจ้องเขาเขม็ง “อย่าโกหก ถ้าเจ้ายังอยู่ที่นี่ต่อไป ฉันย่อมหาตัวเจ้าเจอ ถึงตอนนั้นคงไม่มีโชคดีเหมือนวันนี้แล้ว”