เมื่อได้ยินว่าลูกแท้ ๆ ทั้งสามคนไม่ยอมเลี้ยงดูเธอ โจวกุ้ยอิงก็มองลูกสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างเลื่อนลอย ก่อนจะมองไปยังฉินซิงฮุยกับฉินซิงถิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
คนตระกูลฉินเงียบกันมาตลอด มองสีหน้าของโจวกุ้ยอิงที่ยิ่งดูเลื่อนลอยขึ้นเรื่อย ๆ จนท้ายที่สุด แววตาที่มองลูก ๆ ของเธอก็ค่อย ๆ กระจ่างชัดขึ้น
จากนั้นโจวกุ้ยอิงก็ร้องไห้โฮออกมา
ฉินซิงเหวินเห็นเช่นนั้นก็คิดจะปลอบโดยสัญชาตญาณ แต่ถูกฉินซิงฮุยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ดึงตัวไว้
แม้แต่ฉินคนโตที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ถูกพี่ชายฉินคนที่สองที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ห้ามไว้
จากนั้นทุกคนก็นั่งมองโจวกุ้ยอิงร้องไห้อยู่แบบนั้น ไม่มีใครเดินเข้าไปปลอบเธอเลย
โจวกุ้ยอิงร้องไห้จนเหนื่อยแล้ว ถึงค่อยเงยหน้าที่มีขอบตาแดงก่ำขึ้นมาถามเจียงเซี่ยว่า “พี่สะใภ้สี่ ฉันควรทำยังไงดี”
เจียงเซี่ย “……” เรียกพี่สะใภ้สี่เร็วไปหน่อยหรือเปล่า
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากของฉินอวิ๋นไห่ก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกว้าง แววตาที่มองโจวกุ้ยอิงก็ไม่เย็นชาเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว
“เธอมีทั้งสามีและลูกครบ แน่นอนว่าก็ควรดีกับพวกเขาสิ” เจียงเซี่ยเหลือบมองพี่ฉิน “ฉันดูคนไม่ค่อยพลาดนะ พี่ฉินดูเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจ ลูกทั้งสามคนของเธอก็ฉลาดหัวไว โดยเฉพาะเสี่ยวถิง ฉันยังคิดเลยว่าถ้าลูกที่ฉันคลอดออกมาฉลาดแบบนี้ ฉันคงแอบยิ้มดีใจอยู่คนเดียวแน่”
“งั้นผมเป็นลูกของพี่ก็ได้” ฉินซิงถิงรู้ดีว่าต้องฉวยโอกาสไต่ตามคำพูดให้เป็น
คนอื่น ๆ ในตระกูลฉินต่างพูดไม่ออก
“ดูสิว่าเธอทำเรื่องอะไรลงไป” หยุนลี่หลานพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ลูกที่ตัวเองคลอดมายังไม่ปกป้องเธอเลย กลับรีบร้อนอยากเป็นลูกของซีเซีย เห็นได้เลยว่าเธอเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่องแค่ไหน”