“เกิดอะไรขึ้น มีอะไรกัน?” โจวกุ้ยอิงได้ยินเสียงเอะอะจากในครัว จึงรีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วเดินออกมาทันที
คนอื่น ๆ ก็เดินตามมา ยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องโถง
โจวกุ้ยอิงวิ่งเข้ามาแล้วเบียดเข้าไปในวงทันที
หัวหน้ากองผลิตกับลูกชายทั้งสามยืนอยู่รอบนอก หลิวเยี่ยนหมิ่นมาช้ากว่าคนอื่นหนึ่งก้าว พอเดินมาก็เห็นภาพนี้เข้าพอดี
“ของกินเยอะแยะเลย แถมยังมีผ้าด้วย……” ฉินซิงรุ่ย ลูกสาวคนโตของฉินคนที่สอง มองคุณย่าหยิบของออกจากถุงแล้วร้องอุทาน
“นี่……นี่พี่สะใภ้สี่เอามาให้หรือ?” โจวกุ้ยอิงรู้ว่าที่บ้านไม่มีของพวกนี้ แต่วันนี้มีแค่เจียงเซี่ยมาที่บ้าน
“ถึงฉันจะหวังให้หล่อนมาเป็นพี่สะใภ้สี่ของเจ้าเร็ว ๆ เหมือนกัน แต่ตอนนี้ทั้งคู่ยังไม่ได้แต่งงานกัน เจ้าสำรวมหน่อย เรียกซีเซียไปก่อนก็พอ” หยุนลี่หลานถลึงตาใส่โจวกุ้ยอิง ก่อนเริ่มนับของที่เจียงเซี่ยส่งมา
มีเหล้าสองขวด บุหรี่สองคอตตอน ผลไม้กระป๋องสองกระป๋อง ลูกอมนมกระต่ายขาวหนึ่งห่อ ขนมพุทรากวน น้ำตาลแดง น้ำตาลทรายขาว และมีผ้าหลายฉื่อวางอยู่ก้นถุง
“ให้ซองแดงน้อยไปแล้ว” หยุนลี่หลานใส่เงินในซองแดง 101 หยวน มีความหมายว่าเป็นหนึ่งในร้อยที่เลือกสรร
ส่วนสินสอดที่จะให้ภายหลัง นางก็เตรียมไว้แล้ว
เดิมทีตั้งใจจะให้มากกว่าลูกสะใภ้อีกสามคนสองร้อยหยวน แต่ดูจากตอนนี้แล้ว คงต้องเพิ่มขึ้นอีก
แต่เพื่อความยุติธรรม นางตั้งใจจะเพิ่มเป็นสิ่งของอย่างอื่นแทน
อย่างเช่นของเก่าเก็บที่นางซ่อนไว้พวกนั้น
“ซีเซียเอาของมาฝากตั้งเยอะขนาดนี้ ถ้าอยู่ชนบทคงแต่งสะใภ้ได้ตั้งหลายคน” ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ โจวกุ้ยอิงอาจจะยังพูดเหน็บแนมสักสองสามคำ
แต่พอเห็นของดีมากมายขนาดนี้ นางก็หมดอารมณ์จะพูดเหน็บแนมไปทันที